Burçlar... Yani inanmak ne demek ki tam olarak? Ofiste herkes "sen Akrep'sin, zaten öylesin" diyor, ben de gülümseyip geçiyorum ama içimden "bu ne saçmalık" diyorum. Ama sonra düşünüyorum — insanlar neden bu kadar çekiyor bunu? Bir şeye tutunmak istiyorlar, "ben buyum" demek istiyorlar. Bunu anlıyorum aslında. Yani tamamen boş da değil bu ihtiyaç. Ama sistemin kendisi, "Venüs Yengeç'te, bu yüzden ilişkin bozuldu" kısmı — orası beni kaybediyor. Hayatı bu kadar basitleştirmek... bilmiyorum, biraz tembel bir düşünme biçimi gibi geliyor bana.

Burçlar... Ofiste Elif sürekli "sen Boğa'sın zaten, inatçısın" falan diyor, gülerek geçiştiriyorum ama içimden biraz rahatsız oluyorum açıkçası. Yani Allah yarattı insanı, bir yıldız konumu mu belirleyecek karakterini? Mantıkla da tutmuyor zaten — milyarlarca insan aynı burçta, hepsinin hayatı mı aynı gidiyor? Ama şunu da itiraf edeyim, bazen kendi kendime "Boğa böyle yaparmış" diye bir şey okuyunca "ya doğru gibi" diye geçmiyor değil aklımdan. Sonra fark ediyorum, hepsine uyan şeyler yazıyorlar. Biraz aptalca hissediyorum o an için.

Burçlar… Yani şimdi ciddi misin? Ama dur, haksız olmayayım kendime karşı — öğrencilerimin yarısı bu işe inanırdı, onlara da "saçmalık" deyip geçmedim, ne de olsa inanç sosyolojisi diye bir şey var. Ama inanmak mı? Hayır, hayır. Yıldızların konumunun benim karakter yapımı belirlediğini düşünmek… bu tam olarak ne tür bir epistemik tembellik? Öte yandan şunu da söyleyeyim: insanlar neden inanıyor sorusu beni hâlâ ilgilendiriyor, inanmanın kendisi değil. Bir de şu var — Cihangir'deki kahvaltı arkadaşlarımdan biri zaman zaman "sen tipik bir Koç'sun ya" diyor, gülerek geçiyorum ama içimde hafif bir "dur bir dakika" hissi de yok değil, utanılacak kadar küçük ama var.

Yani burçlara inanıyor musun sorusu... Tamamen saçma buluyorum aslında, nasıl olur da Temmuz'da doğan herkes aynı şeyi yaşasın? Ama bir yandan da TikTok'ta her gün Terazi içerikleri izliyorum, bazen "ya bu gerçekten benim gibi" diyorum — sonra kendime gülüyorum. Annem "bunlar uydurma, Müslüman buna inanmaz" der, o yüzden evde hiç konuşmuyorum zaten. Ama arkadaşlarla "sen tipik Akrep'sin ya" diyince gülüp geçiyorum, çünkü eğlenceli o kadar. İçimde şu var aslında: inanmıyorum ama tamamen reddedemiyorum da, çünkü bazen o kadar tutturuyor ki insan "ya ne bileyim" diyor.

Yani... hayır. Burçlara inanmıyorum, bu çok net. Ama "inanıyor musunuz" sorusu bile biraz tuhaf geliyor bana, sanki "Noel Baba'ya inanıyor musunuz" diye soruyorlar. Asıl ilginç olan şu: bu kadar eğitimli, bu kadar akıllı insanlar — bazen toplantıda tanıştığım analistler, portföy yöneticileri — "ya ben Akrep'im, zaten böyleyimdir" diyebiliyor rahatlıkla. O anda içimden bir şey kırılıyor. Ama bir yandan da... insanlar neden inanıyor buna, bunu da anlıyorum aslında. Belirsizliği tolere etmek zor, bir çerçeve istiyorsun. Yine de ben bu ihtiyacı başka yollarla karşılarım, burçlarla değil.

Yani... burçlar. Klasik "sen Akrep misin, anlıyorum her şeyi" muhabbetidir bu. Açıkçası inanmıyorum, nasıl inanayım — ama bir yandan da şunu fark ettim: en çok burç konuşan insanlar arasında benim gibi seküler, "akılcı" olduğunu düşünen tipler var. Sanki din yerine geçen bir şey bu, biraz. Kendini anlamlandırma ihtiyacı, başkasını kategorize etme ihtiyacı — bunlar gerçek, burçlar araç sadece. Ama yine de "Terazi yükselen Aslan" diyince içimde bir şey geçiyor, "dur bir dakika" diye. Sonra kendime kızıyorum bunun için. Bir de şu var: müşteri brifingi sırasında "sen Başak değil misin herhalde, bu kadar detaycısın" diyen biri olmuştu, güldüm geçtim ama içimden "bu ne saçmalık" dedim. Ama sonra googlelayıp Başak olup olmadığıma baktım. Baktım işte.

Yani ciddiye almıyorum tabii, bu açık. Ama şunu da inkâr edemem — birisi "sen Akrep'sin değil mi, o yüzden böylesin" dediğinde içimde bir şey "dur bir dakika" diyor, sonra hemen "hayır saçma" diyorum kendi kendime. Neden o bir saniye duraksaması var ki? Belki pattern matching'e yatkınlık, bilmiyorum, beyin bir şeyleri uydurmayı seviyor. Ama yani insanların buna bu kadar bağlanması ilginç — tamamen anlamsız bir şey değil sosyal olarak, insanlar bir şekilde kendini anlatmak istiyor ve burç iyi bir şablon sunuyor. Yine de "ay sen tipik Terazi'sin" diyene "cidden mi reis" demeden duramıyorum içimden.

Burçlar mı... Yani adam sabah kalkıyor, gazetede "Koç burcu: bugün önemli kararlar alacaksınız" okuyor, ona göre mi yaşıyor? Bunu ciddiye alan insanlar var mı gerçekten, yoksa öyle bir eğlence mi? Torunum Defne bazen "Dede sen Akrep'sin, inatçısın" diyor, gülerek söylüyor ama... Akrep mişim. Kırk yıl PTT'de çalışmışım, emekli olmuşum, şimdi bir yıldız konumu mu belirleyecek beni? Bunların hepsini Batı'dan aldık zaten, burç meselesi de oradan geldi, eskiden bizde böyle bir şey yoktu. Ama şunu da söyleyeyim, insanlar neden tutuyor bunu — belki bir açıklama arayışı, bir şeylere anlam verme isteği. Bunu anlıyorum. Ama inanmak başka.

Burçlar... aman canım, bu ne biçim soru. Yani açıkçası — kızım Derya'nın arkadaşları hep "sen Terazi'sin, işte bu yüzden böylesin" falan diyor ya, içimden gülüyorum. Ne Terazisi be, Allah yaratmış her şeyi, yıldızlar ne bilecek benim kaderimden. Ama öte yandan... annem "sen Boğa'sın, inatçısın" dedi hep, ve ya... inat konusunda pek de yanlış sayılmaz. Dur dur, bu ne saçmalık, kendimi böyle bir şeyle teselli etmek yakışmaz. İçimde bir yerde "belki biraz eğlence olarak bakılabilir" diyen bir ses var ama hemen susturmak istiyorum onu — bu şirk meselesi, hafife almamak lazım.

Burç mu... Yani adam sabah kalkmış, "ben boğayım, bugün para kazanacağım" diyo. Saçmalık. Ama şunu da söyleyeyim, Fatma'nın kız kardeşi her hafta o burç sayfalarını okuyo, "Recep abi sen Akrep'sin, bu ay dikkatli ol" falan diyo. Güldüm geçtim ama... bir ara denizde motor arızdı, o hafta da "Akrep'lere zor bir hafta" yazmış, Fatma bana baktı öyle. İçimden "Allah Allah" dedim, tesadüf işte. Ama yok, inanmıyorum. Hem zaten bu iş biraz... Müslümanlıkla pek gitmez. Yıldızlara bakıp kader çıkarmak ne oluyo. Ama karşımdakine de "sen aptalsın" demek istemiyorum, o da ayrı mesele.

Burçlar mı... Yani adam sabah kalkmış, "ben Koç burcuyum, bugün dikkatli olayım" diyor. Bunu ciddiye alan insan var ya, anlayamıyorum doğrusu. Atölye'de kızlar bazen konuşuyor aralarında, "sen Akrep'sin o yüzden böylesin" falan — gülüp geçiyorum. Ama şunu da söyleyeyim, bu burç meselesine inanan insanları tam aptal da sayamıyorum içimden, çünkü bir şeye tutunmak istiyorlar, hayatı anlamlandırmak istiyorlar. Sadece yanlış kapıya gidiyorlar. Biz zaten kaderimizi biliriz — Allah'ın takdiri var, o başka şey. Burç başka şey. Birini karıştırma ötekiyle.

Burçlar... Komşu kızlar bazen konuşuyor bunu, "sen Koç musun, ben Terazi" falan. Gülümsüyorum ama içimden biraz... ne bileyim, boş geliyor. Yani insan kaderini yıldızdan mı öğrenir? Benim kayınbabam yolda öldü, ben çamaşır makinesinin fişini prizde bıraktım — hangi burç bunu söylemişti? Ama öte yandan kızıyorum da kendime, niye bu kadar sert bakıyorum, onlar sadece eğleniyor, kimseye zararı yok. Belki benim sorunum onların eğlencesine tahammülsüzlük etmek.

Burçlar... ya, bu mu konu. Açıkçası biraz gülünç geliyor, yani bir insanın karakteri doğduğu ay-güne göre mi şekilleniyor, bu nasıl bir şey? Ama öte yandan — ve bunu kimseye söylemem — ofisteki Selin Hanım her toplantıda "ben Akrep'im, işte bu yüzden böyleyim" diyor, bir şekilde de tahmin edilebilir bir insan, yani belki insanlar bunu kendileri için bir çerçeve olarak kullanıyor, bilmiyorum. Dinen de zaten kesinlikle yok böyle bir şey, gaybı bilmek Allah'a mahsus, bu kadar net. Ama şunu da itiraf edeyim içimden: eşim bazen "sen tipik Boğa'sın" deyince, ya da annem "Kova'lılar böyledir" deyince, bir yerde "hm, bu kadar da saçma değil mi acaba" diye geçiyor aklımdan — sonra siliyorum o düşünceyi.

Yani... inanıyor muyum? Hayır, inanmıyorum aslında. Ama "inanmıyorum" diyince de tam doğru değil bu. Yani Akrep olduğumu söyleyince birisi, "aa evet belli oluyor" deyince içimde bir şey kıpırdıyor — neden kıpırdıyor ki, saçmalık. Ama öte yandan Süryani takviminde de burçlar var, anneanne Marta'nın da bir şeyler söylediği olurdu yıldızlarla ilgili, o zaman "batıl inanç" diyemiyorum düpedüz. Belki insanlar bir şeylere tutunmak istiyor, ben de bazen tutunuyorum, sadece kabul etmek istemiyorum bunu. Öğretmen olarak "bilimsel düşünce" diye çocuklara anlatıyorum, sonra kendim Akrep özelliklerini okuyunca "ya doğru ya" diyorum içimden — bu biraz gülünç.

Valla burçlara inanıyor muyum bilmiyorum, tam olarak. Yani mesela arkadaşlar "sen Terazi misin, o yüzden böylesin" deyince içimden hafifçe gülüyorum ama aynı zamanda... hani bazen tutuyor gibi geliyor, ne bileyim. Saçma olduğunu biliyorum, bilim falan tamam, ama insan neden böyle bir şeye ihtiyaç duyuyor ki — belki de her şeyi bir yere oturtmak istiyor. Depremi yaşadıktan sonra zaten "neden" sorusuna cevap arıyorsun her yerde, burçlar da o cevap arayışının bir versiyonu belki. Ama bunu düşününce kendim hakkında biraz garip hissediyorum, Alevi geleneğimizde böyle şeylere bakış farklı, dede ne der bilmiyorum ama muhtemelen "bunlar boş şeyler" der. Yine de telefonda burç uygulaması var, silemedim.

Burçlar... ya, bunlar ne zaman çıktı böyle hayatımıza? Kafede kızlar sürekli "sen ne burçsun, yükselen neydi" diye soruyor, ben de "Koç" diyorum geçiştiriyim. Aslında içimden gülüyim — yani ciddi misin, yıldızlar mı belirliyor beni? Ama bir yandan da şunu düşünüyim: büyükannem falcıya giderdi, babam rüyalara bakardı, bunlar da bir tür "bilinmeyeni anlamaya çalışmak" değil mi? Fark ne ki? Ama yok, fark var — o başka bir şey, bu tamamen saçma. Hem dinî açıdan da doğru değil zaten, Allah'tan başkasına gaybı bildiremezsin, ama bunu söylesem "katı" görünüyim, o da ayrı bir dert.

Ay, bu ne biçim soru şimdi... Burç mu? Hangi burçmuşum ben, Oğlak mıyım ne miyim, bilmem ki. Komşu Fatma'nın kızı hep "teyze sen Oğlak'sın, inatçısın" diye güler, ben de gülerim ama içimden "kız bu ne saçmalık" derim. Allah'ın yarattığı kul yıldıza göre mi yaşar? Kader Allah'ın elinde, Jüpiter'in değil. Ama bir yandan da... o kızların konuştuğu şeylere bazen kulak kabartıyorum, neden kulak kabarttığımı da bilmiyorum açıkçası — belki merak, belki sohbet olsun diye. Günah mı, değil mi, onu da tam tartamıyorum; büyük günah değildir herhalde ama boş iş, boş iş kesinlikle.

Burç meselesi... Yani adam kalkıyor diyor ki "sen Akrep'sin, işte böylesin" — bu ne biçim söz ya. Kaderimizi yıldızlar mı yazıyor, Allah mı? Benim için bu soru zaten bitik, cevabı belli. Ama şunu da söyleyeyim içimden: fabrikada bir ara İK müdürü "yöneticileri işe alırken burçlarına bakıyorum" dedi, gülümsedim geçiştirdim — içimden "bu adam ne diyor" dedim ama bir şey demedim, çünkü iyi bir mühendisti. Yani inanan insanlar var, hepsini ahmak saymak da doğru değil, ama... bu iş bana göre değil. Kızım da zaman zaman "baba sen Boğa burcu olduğun için böylesin" diyor, güldürüyor beni açıkçası. Yıldız falına değil, çalışmaya baktım hayatımda; Çumra'dan buraya yıldız taşımadı bizi.

Yani... bu soruyu ciddiye almak bile garip geliyor açıkçası. Yıldızlar insanın kaderini mi belirliyor? Aslan burcu cesur, Terazi dengeli, Koç inatçı... Kim uydurdu bunları, nasıl bir mantıkla? Ama öte yandan cemaatte, mahallede bile — "sen kaçsın, ben akrepsim, uyuşamayız" diyen kadınlar var, gençler var. Hatta bazen camiye gelen hanımlar bile "hocam kızımın kocası akrep burcu, geçinemiyorlar" diye geliyor. İçimden bir şey geçiyor o anlarda... Hem güldürücü hem üzücü. Kırk yıllık Müslüman, kader Allah'ın elinde der, sonra kızının evliliğini burca bağlar. Ama bağırıp çağırmak da çözüm değil, insanları kaybedersin, meseleyi büyütürsün.

Burçlar... Yani vallahi gülümsemeden edemiyorum. Kız kardeşim Fatma hâlâ "sen tipik bir Akrep'sin Hatice abla" falan diyor, ben de "ne Akrebi yahu" diyorum ama içimden şunu da geçiriyorum — bazen tutturuyor ya, insan durup düşünüyor. Sonra kendime geliyorum tabii, bu ne biçim düşünce, yıldızlar ne bilecek benim ne yapacağımı. Ama bir yandan da şunu fark ettim yıllar içinde: bunu söyleyen kadınların çoğu aslında burca değil, *anlaşılmak* istemesine inanıyor. "Ben böyleyim, doğamda var" demek için bir bahane arıyorlar. O kısmını anlıyorum aslında. Yine de benim için bir sınır var — kader meselesi bu, oraya giriyor, oradan çıkamam.

Burçlar... ya, bu soruyu soran kim acaba, ne bekleniyor? Aslında hiç ciddiye almadım bu işi — Almanya'da lise yıllarında kızlar "sen Akrep'sin, anlıyorum neden böylesin" falan derdi, ben de güler geçerdim. Ama şimdi Türkiye'de daha fazla yayıldı bu iş, LinkedIn'de bile "Koç burcu yönetici olur" paylaşımları görüyorum, bu biraz saçma geliyor. Mühendis kafasıyla bakınca hiçbir mantıksal temeli yok — doğum ayına göre kişilik belirlenmesi mi, ciddiye alınamaz. Ama bir yandan da "tamam, astroloji saçma ama insanlar neden bu kadar bağlanıyor" diye düşünüyorum bazen, bir ihtiyacı karşılıyor olmalı. Eşim de ara sıra burç uyumluluğu falan bakıyor, ona da bir şey demiyorum, kendi meselesi.

Burçlar... yani bu soruyu soran kişi benden ne bekliyor acaba? Haram olduğunu söylememi mi, yoksa "ben de bakıyorum aslında" dememi mi? Açıkçası ikisi de değil. Gaybı Allah'tan başkası bilemez, bunu biliyorum, ezberlemişim değil gerçekten inanıyorum. Ama şunu da biliyorum — kursta telefon yasak olduğunda bile bazı kardeşler gizlice burç videolarına bakıyordu TikTok'ta. Ben de baktım mı hiç? Baktım. Bir kere Yay burcu videosuna denk geldim, "ya bu beni tarif ediyor" diye içimden bir şey geçti, sonra hemen "estağfirullah" dedim kendi kendime. O an garip bir utanç vardı içimde, sanki birisi görmüş gibi. Ama şunu da söyleyeyim — o videoların hepsinde aynı şeyler yazıyor, herkes kendini görüyor zaten, bu da bir saçmalık değil mi?

Yani... burçlar. Aslan mıyım, Yay mıyım, ne olduğumu bile tam hatırlamıyorum şu an — Aralık doğumluyum, Yay sanırım. Ama bu soruyu soran kişi kim, ne bekliyor benden? Eğer genç biri soran, "hadi hoca hanım, bir şans ver" modundaysa — ne yapacağım, küçümseyecek miyim? Küçümsemek kolay. Ama bir dakika, ben de bir zamanlar I Ching'e baktım, Paris'teyken, 1981'de — o dönemin belirsizliğinde insanın aklı her şeye sarılıyor. Şimdi geriye dönüp baksam, o da ne kadar farklıydı ki burçlardan? Yine de... astroloji denen şeyin epistemolojik statüsü sıfır. Bunu söylemek zorundayım kendi kendime en azından. Ama insanların neden ihtiyaç duyduğunu anlıyorum — anlıyorum ama onaylamak ayrı şey.

Hayır inanmıyorum, bu kadar basit. Ama şu da var — Boğaziçi'nde bir sürü zeki insan burçlardan bahsederdi, ben de hafifçe güler geçerdim. Berlin'de de öyleydi, Lizbon'da da. Bir yerde insanlar belirsizlikle başa çıkmak için bir şeye tutunmak istiyor, bunu anlıyorum. Ama "Akrep olduğun için böylesin" demek... bu beni rahatsız ediyor çünkü insanı kategoriye kilitleme işi, üstelik tamamen keyfi bir kategoriye. Yani ben yazılım insanıyım, pattern matching yapıyorum, bu pattern'in veri seti sıfır. Öte yandan şunu da itiraf edeyim: bazen birinin "sen tipik Terazi'sin" dediğinde içimden "acaba?" diye geçiyor — bu da biraz utanç verici.

Yani... inanıyor muyum? Tam bilmiyorum. Akrep'im ben, hep "Akrepler çok kıskanç olur, intikamcı olur" derler — ama ben öyle miyim? Bazen tanıyorum kendimi onda, bazen hiç yok. Annem "Terazi'yle geçinemezsin" demişti Murat için, evlendik işte, ne oldu? Yirmi yıldır aynı evdeyiz. Öte yandan Hülya'nın kızı Esma, sabah kalkar telefona bakar burç yorumuna, "Teyze bugün para konuşma, Merkür geri gidiyor" der — gülüp geçiyorum ama içimden 'kız bunlar ne diyor' diye de düşünüyorum. Yani ne diyeyim, tam inanmıyorum ama tam da "saçma" diyemiyorum, bir yeri tutuyor bazen.

Burçlar... yani şimdi ne diyeyim buna. Aslan mısın Yengeç misin, kişiliğin ona göre mi şekilleniyor? Saçmalık tabii. Ama aynı zamanda — atölyede Hasan'ın kızı geçen hafta "abi sen Oğlak burcu değil misin, o yüzden inatçısın" dedi, güldüm geçtim. Gülünç bir şey ama insanlar neden bu kadar bağlanıyor buna, onu anlıyorum aslında — bir şeyleri açıklamak istiyor insanlar, "neden böyleyim, neden böyle oldu" diye. Biz de Fergana'dan çıkarken bir müneccim vardı mahallede, "yıldızlar iyi değil bu ay" derdi, kimse ciddiye almazdı ama kimse de tam reddetmezdi. Ama şimdi bakıyorum, sosyal medyada her şey burç burç... Kızlar özellikle. Eşim de bazen bakıyor, söylemez ama bakıyor. Beni rahatsız etmiyor aslında, sadece biraz boş geliyor.

Burçlar... Yani ne diyeyim, inanmıyorum tabii ki, ama "inanmıyorum" derken de tam öyle keskin bir şey değil bu. Hastanede genç kızlar konuşuyor, "sen Akrep'sin zaten, böylesin" diyorlar birbirlerine, ben de gülümseyip geçiyorum. Ama içimden şunu düşünüyorum: adamın biri Bulgaristan'da adını değiştirdi, biz gece kamyona bindik, sınırda asker güldü — bütün bunların "Koç burcu" ile ne alakası var? Yani hayat o kadar rastgele, o kadar sert ki, yıldızlar mı belirleyecek ne olacağını? Öte yandan annem bazen "falan kişi Terazi'ymiş, onlara güvenilmez" der, ben de itiraz etmem, ne gerek var. Hem de şunu da söyleyeyim: bazen gazetede burç yorumlarına bakıyorum, sadece bakıyorum, inanmak için değil, ama bakıyorum işte.

Yani... inanmıyorum, açıkçası. Ama tam da "saçmalık" diyemiyorum kendime, çünkü Esra her yıl başında benim burcumu okur, ben de dinlerim — hem de dikkatle. Neden dinliyorum ki? Belki bir şeylerin tutması hoşuma gidiyor, "işte bu benim" diye. Ama aynı şeyi Yengeç'e de Akrep'e de uydurabilirsin, bu iş öyle. Öte yandan... bilmiyorum, hayatımda çok şey oldu ki hiçbir mantığa sığmıyor, bazen insan bir şeylere tutunmak istiyor. Hande Koç burcuydu mesela, bunu hâlâ biliyorum. Ne işe yaradı. Burçlar güzel bir oyun, ama oyun.

Burçlar... ne bileyim, yani inanmıyorum ama tam da "saçmalık" diyemiyorum içimden. Çünkü mesela Aslan burcu diyorlar, bende bir şeyler tuttuğunu hissediyorum bazen — sonra "dur ya, herkes kendinde bir şeyler buluyor bu yazılarda" diyorum. Ama öte yandan Antakya'da büyüdüm, ziyaret-mekânlarında yıldızlara bakılırdı, ay takvimiyle ekim-dikim yapılırdı, bunlar da bir çeşit gökyüzü-okuma değil mi? Yani burçlara inanmak ile o şeylere inanmak arasındaki çizgi tam nerede diye düşününce kafam karışıyor. Sonra bir de şu var: depremden sonra "kader" meselesi o kadar içime oturdu ki — ne burç ne yıldız ne de başka bir şey o geceyi açıklayamıyor, açıklasın da istemiyorum zaten.

Burçlar... Yani, hayır, inanmıyorum elbette — ama "inanmıyor musun" diye sorulunca insanın içinde bir şey duraklatıyor. Sınıfta öğrenciler konuşuyor bunu, "hocam Akrep'siniz değil mi" diyorlar, güldüm geçtim. Ama dürüst olmak gerekirse, bazen birileri "Terazi çok böyledir" falan diyor, o kişiye bakıyorsun, bir şeyler tutuyor gibi geliyor — bu ne demek, kafam mı bozuk? Hayır, bu sadece insanın kalıpları sevmesi, hepsi bu. Aleviliğin içinde de yıldız-fal meselesi var zaten, dedelerimiz gökyüzüne bakardı ama bu başka bir şey, astronomiydi o, kozmolojiydi — burç gazetesi değil. Velhasıl bu işin içinde ciddi bir entelektüel tutarsızlık var ama kimse benden tutarlılık belgesi istemedi bugüne kadar.

Burç meselesi... Pansiyon misafirleri soruyor bazen, özellikle İstanbul'dan gelen genç kızlar. "Siz hangi burçsunuz Münire Hanım?" diyorlar, gülümseyerek bakıyorlar. İçimden "ne bileyim ben, Ağustos doğumluyum, aslan mı ne ise" diyorum ama aslında hiç ciddiye almadım bu işi. Annem de almaz, kayınvalide de almaz — biz burada kimin ne zaman doğduğuna değil, kimin ne zaman çay topladığına bakarız. Ama şunu da diyemem ki "saçmalık" — insanlar inanıyor, bir şey buluyor orada, kim bilir. Benim için boş ama başkasının işine yarıyorsa ne diyeyim. Bir de şu var: kader Allah'ın elinde, yıldızın ne bilgisi olacak benim hakkımda — bu tarafı biraz rahatsız ediyor açıkçası, o yüzden "inanıyorum" diyemem hiç.

Yok, inanmıyorum tabii. Ama "inanıyor musun" sorusu bile biraz yanlış çerçeveliyor meseleyi — sanki iki kutup var, ya tamamen bağlıyorsun ya da hiç umursamıyorsun. Ben ortada bir yerdeyim aslında: Akrep olduğumu söylediklerinde "derin, içe kapalı, obsesif" diyorlar, ve içimden "e, yanlış da değil" diye geçiyor — ama bu burçların doğru olduğu için değil, on iki kategoriden biri mutlaka biraz uyuyor, o kadar. Barnum etkisi mi ne diyorlar buna. Asıl rahatsız eden şu: bu konuşmalar çoğunlukla sergi açılışlarında çıkıyor, sanat ortamında, ve orada "ben inanmıyorum" demek bir tür züppelik gibi görünüyor, karşındaki kişiyi küçümsüyormuşsun gibi. O yüzden ne tam katılıyorum ne de düzeltiyorum, sadece gülümsüyorum — ki bu belki de daha dürüstsüz bir tutum.

Burçlar... yani şimdi bana soruluyor bu. Yetmiş dört yaşında, Mamak'ta bir yoldaşın nasıl öldüğünü hâlâ içinde taşıyan bir adam, Aslan mısın Yengeç misin diye mi düşünecek? Gülünç. Ama bir yandan... kızım Selin'in o burç uygulamasını açıp "Baba sen Akrep'sin, bu hafta dikkatli ol" demesi, beni neden bu kadar sinirlendiriyor ki? Belki de çünkü insanlar gerçek bir anlam arayışı içinde ve ben bunu küçümseyerek geçiştiriyorum — bu da bir tür kibir sayılır. Ama yine de, yıldızların konumundan kişilik çıkarmak... Nazım'ın dediği gibi "en güzel deniz henüz gidilmemiş olanıdır" — yani insan merak eder, ama bu merakın bu kadar ucuz doldurulması... işte tam o noktada içim sıkışıyor.

Burç mu... Vallaha şimdi ne diyeyim. Yani bunları takip eden var köyde, Hatice'nin kızı mesela her sabah telefona bakıyor "bugün Akrep'lere dikkat" falan diyor. Ben de gülerim içimden. Ama aynı zamanda... şimdi şunu da düşünüyorum, biz de falcıya gittik bir zamanlar, gençken, Milas'ta bir kadın vardı, kahve falı bakardı. O da ne? Ondan ne farkı var bunun? Yani ben de o zaman inandım mı, inanmadım mı, tam bilemiyorum. Ama burç meselesi daha başka bir şey, bu gazetelerden çıktı, şehirli şeyi bu, köyde kimse "ben Başak'ım" diye dolaşmazdı eskiden. Hem zaten Allah'ın takdiri varken, yıldızlar ne yapacak ki... Ama yargılamak da istemiyorum kimseyi, herkes bir şeye tutunuyor işte.

Yani... inanmıyorum tabii, ama tam "saçmalık" diyemiyorum da. Çünkü bir yanda Zeynep var, her sabah günlük burç bakıyor, "Akrep-Yay uyumu zaten zor" demiş bana bir keresinde, ben de "hmm" demekle yetindim. Bir yanda da şunu fark ettim: insanlar burçları kullanırken aslında kendilerini anlatıyor, "ben böyleyim, beni böyle kabul et" gibi bir şey bu. O yüzden tamamen reddetmek de bir tür kibirlik gibi geliyor bazen — sanki "ben daha rasyonelim" diyorum, bu da kendi başına bir performans. Ama gerçekten inanmıyorum işte, Jüpiter'in Terazi'de olması benim o gün nasıl hissedeceğimi belirleyemez, bu kadar net. Yine de Hinge'de "Aslan" yazan biri görünce bir şeyler düşünüyorum, bunu da itiraf etmem lazım.

Yani... inanmıyorum tabii, ne bileyim, bu biraz saçma bir soru bana sorulunca. Ama bir yandan da şunu düşünüyorum — LSE'deyken sınıftaki İngiliz kızlar "oh I'm such a Scorpio" diye kahkaha atarken ben içimden "bunlar ne kadar boş" diye geçiriyordum, ama aynı zamanda biraz da merak ettim, okuyuverdim bir şeyler. Terazi burcu çıktım, "dengeli, adalet sever, kararsız" — e, kararsız değilim ben, karar alma konusunda oldukça nettim hep, o kısım uymadı. Ama şunu da söyleyeyim kendi kendime: annemin "yıldız falına bakan şirk işler" dediğini biliyorum, bu konuda net bir dini çerçeve var kafamda, ve o çerçeveyi de ciddiye alıyorum. Yani inanmıyorum, hem dinen hem aklen — ama "hiç bakmadım" demek de dürüst olmaz.

Yani... inanmıyorum, açıkçası. Ama "inanmıyorum" desem bile bazen o burç uygulamalarına bakıyorum, özellikle gece geç vakit telefonda sürüklenirken. Aslan burcu özellikleri okuyorum, "evet bu benim" diyorum içimden — ama aynı şeyi Başak için de okusam muhtemelen "evet bu da benim" derdim. Yani kendini görmek istiyorsun, göreceksin zaten. Ama kreşteki Dilan mesela, her sabah "bugün Yengeç'ler dikkatli olsun" diye bir şeyler söylüyor, ben de "hm, ilginç" diyorum — ne yalanlıyorum ne de katılıyorum. Bence biraz boş ama insanların neden tutunduğunu da anlıyorum, bir şeye anlam vermek istiyor insan.

Burçlar... yani şimdi ne diyeyim buna. Aklın köşesinde bir yerde "saçmalık" yazıyor ama tam da öyle diyemiyorum çünkü Sevdiye'nin annesi her düğün öncesi "bu ay Akrep'te Venüs var, dikkat et" falan diyor ve o düğünde bir şeyler oluyor, tesadüf mü bilmiyorum. Ama bak, ben 45 yıldır insanlara çaldım, Balık'ı da çaldım Koç'u da, hepsinin düğününde aynı kavgalar çıktı, aynı ağlamalar oldu — burç fark etmedi hiç. Ama öte yandan benim gibi adamın kader meselesine inanması gerekmiyor mu zaten, Allah'ın takdiri var, burç ne işe yarıyor o zaman? Kafam karışıyor değil aslında, sadece bu soruyu ciddiye almak için bir sebebim yok.

Burçlara inanmak mı? Hayır, inanmıyorum — ama bu soruyu soran kişiye göre cevabım değişiyor içimde, bu da biraz rahatsız edici. Yani mesela bir dernek arkadaşı sorsa farklı, bakanlıkta bir meslektaş sorsa farklı hissettiriyor. Neden bu kadar dikkatli oluyorum ki? Astroloji bana tam anlamıyla saçma geliyor — milyarlarca insanı on iki kategoriye sıkıştırıyorsun, üstelik doğum tarihine göre. Sosyoloji okumuş biri olarak bu tür "kader-açıklama sistemleri"ne nasıl bakacağımı biliyorum aslında, ama bunu söyleyince kibirli mi görünürüm diye bir an duraksıyorum — bu da beni biraz rahatsız ediyor kendi açımdan. Bir de şu var: insanların neden burçlara sarıldığını anlıyorum, belirsizliği tutmak zor, bir çerçeve istiyor insan — bunu küçümsemek kolay ama haksız da olur.

Yani... inanmıyorum tabii, ama "inanıyor musun" sorusu da tam doğru soru değil gibi. Çünkü bazen birileri "sen tipik bir Yengeç'sin" dediğinde içimden "dur bir dakika, bu saçmalık" diyorum ama aynı zamanda o tanımlamanın beni biraz tuttuğunu da hissediyorum — ki bu daha da sinir bozucu. Sanki astroloji insan psikolojisinin gerçekten var olan bir şeyini yakalıyor ama tamamen yanlış bir mekanizmayla açıklıyor, tıpkı... bilmiyorum, ateşin sıcak olduğunu söyleyen ama sebebini yanlış anlatan biri gibi. Berlin'deki arkadaşlar arasında bu çok daha rahat bir şeydi, "evet saçmalık ama eğlenceli" denilebilirdi — burada İstanbul'da bazen insanlar bunu gerçekten ciddi tuttuğunda ne yapacağımı bilemiyorum, ne kadar itiyorum ne kadar kabul ediyorum.

Burç mu... Berfin'in arkadaşları hep bunu konuşuyor, "sen akrep misin, ben boğa" diye. Berfin de bazen soruyor bana, "anne sen ne burçsun" diye. Ben ne bileyim, Kasım doğumluyum, o kadar. Bunlar nereden çıktı ki zaten, Araplardan mı, Avrupalılardan mı, bilmiyorum. Ama şunu biliyorum — Yusuf'un traktörden düşeceğini hiçbir yıldız söylemedi kimseye. Mehmet'in sırtı tutmasa fındıkta çalışırdı, tuttu, hangi burç bunu yazdı? Bunları düşünmek... boş. Ama Berfin'e "saçma" diyemiyorum, kızar, küser.

Burçlar... Yani şimdi ne diyeyim buna. Dükkâna gelen kız çocukları, "Abi sen Akrep misin?" diye soruyor, gülerek geçiyorum. Ama bir yandan... Hacıbektaş Veli'nin öğretisinde de var ya, insanın tabiatı, dört unsur, toprak-su-ateş-hava... Burç meselesi bundan çok mu farklı? Yani tamamen saçma demek de içimde tam oturmuyor. Ama öte yandan, kader meselesi bu — insan kendi yolunu çizer, Hak yolunda yürür, doğduğun ayın yıldızı seni bağlamaz. Bağlasa ne olurdu zaten, herkes Akrep doğuyor diye hepsi aynı mı olurdu? Saçma. Ama "tamamen saçma" diyemiyorum da, neden diyemiyorum ki... Belki yaşlılık, belki her şeye biraz daha yumuşak bakıyorum artık.

Burçlar... Hayır, inanmıyorum, bu çok net. Ama "inanıyor musun" sorusu basit görünüp aslında biraz tuzak gibi — çünkü insanlar bunu sorduğunda genellikle ya "sen de inanıyorsun, değil mi, hadi gel konuşalım" ya da "bak ne kadar saçma" diye onay arıyorlar. Ben ne diyeyim, Barnum etkisi diye bir şey var, yeterince genel bir şey söylersen herkes kendinden bir şeyler bulur. Ama şunu da fark ediyorum — bu konuda biraz sert davranıyorum, çünkü akademik çevrede "burç" kelimesi söylenince içimde küçük bir tiksinme refleksi oluşuyor, bu da kendi başına düşünülmesi gereken bir şey aslında. Neden bu kadar rahatsız oluyorum ki, kimse benden bir şey istemiyor?

Yani... burçlar. Kızlar soruyor bunu çoğunluk, TikTok'ta da çıkıyor önüme sürekli — "koç burcu böyledir, akrep böyledir" falan. Açıkçası saçma geliyor, ne alakası var yıldızların insanın karakteriyle? Adam Niksar'da doğmuş, başka adam İstanbul'da doğmuş, ikisi de nisan doğumlu diye aynı mı olacak? Olmaz öyle şey. Ama bir yandan da kızların konuştuğu zaman "ne burçsun" diye soruyorlar, "koç burcu" diyorum, "aa evet belli oluyor" diyorlar — ne belli oluyor ya, hiçbir şey belli olmuyor. Yine de o anda "saçmalama" demek de zor, konuşma kesilir, kız da kırılır, ne gerek var.

Burç meselesi... vallaha güldürüyor beni biraz. Koç'sun, Boğa'sın, ne bileyim, yüzde kaç insan var dünyada, hepsine aynı şeyi mı söylüyorlar? Kuyumcuda da görüyorum bunu — kız geliyor, "bana Koç burcu için ne yakışır" diyor, güzel, satış yapıyorum, ama içimden "ya kız ne alâkası var" diyorum. Öte yandan Filiz bazen bakıyor burç yorumlarına, telefonda, ben de görmüşümdür — bir şey demiyorum, ne diyeyim ki, zararsız bir şey sonuçta. Ama inanmak... yok canım, Allah'ın yarattığı insanı on iki gruba böl, yıldıza bak, bu adam böyle davranır — bu bana mantıklı gelmiyor hiç. Yıldızlar ne bilsin benim ne yapacağımı.

Burçlar mı... Komşu kızı Selin geçen hafta "Hatice abla sen Koç musun, Koçlar çok inatçıdır" dedi, güldüm geçiştirdim ama içimden "ne saçmalıyorsun kızım" dedim. Yıldızlara bakıp kader çıkarmak... bunun dinle bağdaşmadığını biliyorum, Allah'ın takdiri başka şey, gökteki yıldız senin ne yapacağını bilmez. Ama bir yandan da — şimdi itiraf edeyim kendi kendime — Sümeyye'nin telefon uygulamasında burç yorumlarına bir baktım geçen ay, "Başak burcu bugün dikkatli olsun" yazıyordu, gülüp kapattım ama tam kapattım mı... Hani inandım değil, ama bir an için "ee bakalım" diye geçti içimden. Sonra kendi kendime utandım biraz. Boş şey yani, ama insanın merakı işte, ne yaparsın.

Burç meselesi... Vallahi bu soruyu soran kim olursa olsun, cevabı belli zaten. İnanmıyorum tabii. Ne münasebet. Allah'ın yarattığı koca evreni, insanın karakterini yıldızların konumuna bağlamak... bu ne biçim mantık? Ama şunu da söyleyeyim, Esra'nın ablası var ya, Sevgi, her konuşmada "sen Yay'sın, böyle yaparsın, Boğa ile uyumsuzsunuz" diye lafı döndürüp dolaştırıyor. Esra da bazen gülümseyerek "sana göre ne çıktı?" diye soruyor o sitelerde. Beni sinir etmiyor açıkçası, kadınların eğlencesi bu, tamam. Ama içimden şunu geçiriyorum: bu işe gerçekten inanan biri varsa, biraz düşünmesi lazım. Kaderine, rızkına, ömrüne Yüce Allah karar veriyor — bir yıldız değil.

Burçlar... yani Koç muyum, Boğa mıyım, ne bileyim, doğum ayım Mart, o zaman Balık mı oluyorum? Aklım bile almıyor bu işin. Ama şunu da söyleyeyim, Necla bazen "sen tipik Balık gibisin, duygusalsın" falan diyor, ben de gülüp geçiyorum — ne bağlantısı var bunun? Bir insanın hangi ayda doğduğu onun kim olacağını mı belirliyor, yani bu ne biçim mantık? Matematiği öğretiyorum, öğrencilere "neden böyle" diye sormayı öğretiyorum, sonra kalkıp yıldızlara bakarak "sen böylesin" diyeceğiz... Bir de şu var: bunun inançla da çeliştiğini düşünüyorum, Allah yarattı insanı, kader O'nun elinde — yıldızların ne işi var bu hesapta? Ama kimseye kızmıyorum açıkçası, boş vakit eğlencesi gibi görüyorum, sadece ciddiye alanlar beni biraz şaşırtıyor.

Burçlar... yani ne diyeyim, Selma bazen "sen tipik Yengeç'sin, içine kapanırsın" falan diyor, gülerek söylüyor ama. Ben de "ne Yengeç'i karıcım, ben Temmuz doğumluyum zaten" diyorum. Ama inanmak mı? Hayır yani, gerçekten inanmıyorum. 24 TIR'ı nasıl yöneteyim, Bulgaristan sınırında gümrük bekliyorken "ay Koç burcu yükselmede" diye mi bakayım? Saçmalık. Ama öte yandan kızım Sibel arkadaşlarıyla "sen Akrep'sin, bu yüzden böylesin" diye konuşuyor — bunu duyunca ne diyeceğimi bilemiyorum tam, "bırak bu saçmalığı" demek istiyorum ama kızarım diye duruyorum. Zaten gençler her şeyi burçla açıklıyor, bunu da mı kıracağım.

Burçlar mı... yani Koç, Boğa, bunlar mı? Gülünç aslında, adam doğduğu güne göre mi şekilleniyor hayatı? Ben Halep'te doğdum, savaş çıktı, kaçtım — hangi burç bunu açıklıyor? Ama şunu da söyleyeyim, Reem bazen bakıyor işte bu şeylere, telefonda "sen Akrep'sin, inatçısın" diyor, ben de gülüyorum. Kızmıyorum yani, saçma ama zararlı da değil sanki. Ama içimden şunu düşünüyorum — Allah'ın kader yazısı var, benim elimde olmayan şeyler için o yazıya bakıyorum ben, yıldızlara değil. Yıldızlar bana ne söyleyecek ki, ben zaten ne olduğunu yaşadım.

Burç mu... Bu ne biçim soru ya. Televizyonda görüyorum, gazetede okuyorum — "Koç burcu bu hafta dikkatli olsun", "Yengeç burcu para kazanacak"... Saçmalık. Adam sabah kalkıyor, ne olacağını bilmiyor, yıldızlar mı söyleyecek? Ama bir yandan... Hatice geçen ay bir şey dedi, "sen Oğlak burçsun, inatçısın" dedi, güldüm. İçimden "e, inat ettim 38 yıl fabrikada, yıldızın ne işi var bunda" dedim. Bunları inananlar var tabii, gençler özellikle — torun Zeynep de bakıyor zaman zaman telefonda. Ne diyeyim, boş iş bu, ama günah mı, bilmiyorum. Yıldızları Allah yarattı, ama onlar kaderimizi yazmaz — kader başka şey, burç başka şey.

Burçlar... Yani bunu ciddiye almamı mı bekliyorlar? Terazi miyim, Akrep miyim, ne fark eder. Bir insanın karakterini doğum tarihine bağlamak — bunu vergi mevzuatıyla ilgilenen biri olarak düşününce, hiçbir ampirik dayanağı yok, açık söyleyeyim. Ama şunu da itiraf edeyim: Banu zaman zaman "sen tipik Terazi'sin, karar veremezsin" diyor, gülerek söylüyor, ben de gülerek geçiştiriyorum — ama içimden "ya hani biraz doğru gibi de hissettirdi bu" diye geçiyor bir an, ki bu beni rahatsız ediyor aslında. Confirmation bias bu kadar basit çalışıyor işte. Yani burçlara inanmıyorum ama insan bazen "uyuyor mu acaba" diye bakıyor kendine, bu da ayrı bir şey.

Yani... inanmıyorum tabii, saçmalık. Ama bir yandan da "Akrep burcu duygusal mesafe koyar" falan duyunca "e, doğru ya" diye geçiyor içimden — ki bu tam bir confirmation bias, bunu da biliyorum. Beraat Yay burcu, "Yay'larla uyumlusunuz" dedi bir keresinde, güldüm ama itiraz da etmedim. Asıl rahatsız eden şu: insanlar bunu ciddi ciddi hayat kararlarına bağlıyor, "burçlar uyuşmadı ayrıldık" diyen var — bu beni gerçekten sinir ediyor. Ama öte yandan ben de bazen Hornet'ta profillere bakıyorum, "Oğlak, uyumlu" yazıyor, bir saniye duruyorum — yani tam da aynı şeyi yapıyorum, sadece daha sessiz yapıyorum.

Burçlar... yani gerçekten inanıyor musun diye soruyorlar. Hayır, inanmıyorum, nasıl inanayım — ama bunu söylerken de biraz sert çıkıyor içimden, sanki "ne saçmalık" diyorum ama bu kadar sert olmak da gerekmez. Asıl sorun şu: iş yerinde ya da bir yerde biri "sen Balık burcu musun, o yüzden böylesin" dediğinde ne yapacaksın, "hayır saçma" mı diyeceksin, yoksa gülüp geçecek misin? Çoğunlukla gülüp geçiyorum. Ama içimde hafif bir "dur ya, bu insanları gerçekten bir kategoriye mi koyuyorsunuz" sıkıntısı var. Ayrıca şunu da düşünüyorum — ben zaten görme engelliyim, insanlar beni zaten bir kategoriye koyuyor, bir de üstüne burç kategorisi mi? Yeter artık.

Burçlar mı... Yani bu ne biçim soru. Terazi misin, Akrep misin, ona göre mi davranacaksın adama? Saçmalık. Ama şunu da söyleyeyim — kahvede Hasan bir keresinde "sen Koç musun, ondan böylesin" dedi, gülüştük, geçti. Kimse ciddiye almadı zaten. Ama bazı kızlar, şehirli takım, bunu gerçekten soruyor adama — "burcu ne?" diye, sanki kimliğin o. Bana göre bu biraz... boş iş. Allah yarattı insanı, yıldız ne bilecek senin ne olduğunu. Ama bunu söylesen "dindar takılıyorsun" diyecekler, o da ayrı dert.

Burçlar... Vallahi hayatımda en çok burç konuşan insanlar bankada müşterilerdi, "ben terazi burcu olduğum için parayı tutamıyorum" diyenler. İçimden "hayır, tutamıyorsunuz çünkü harcıyorsunuz" derdim. Ama şimdi düşününce, Fatma'ya baktığım bu dört yılda bazen Aylin'in gönderdiği burç yorumlarını okuyorum — neden okuyorum ki, ne arıyorum orada? Belki bir şeyin "bu ay zor geçecek ama Mayıs'ta nefes alacaksın" demesini istiyorum, gerçek mi değil mi önemli değil, sadece birinin bir söz vermesini istiyorum. Ama inanmak mı? Hayır. Analitik tarafım hep kazanıyor — korelasyon değil, anlam atfetme, insanın kendi istediğini görmesi. Bankacılık 22 yıl, sayılarla büyüdüm.

Burç mü... Vallahi bu ne biçim soru. Köyde kim sorar bunu ki. Şehirli kızlar sorar, gazetede okurlar 'Koç burcu bu hafta dikkatli ol' diye. Benim kızım Fatma bir keresinde 'anne sen Oğlaksın, inatçısın' demişti, güldüm geçtim. İnat mı, yani ben inat mı yapıyorum, Allah'ım. Ama şimdi düşünüyorum da... insanın doğduğu ay mı belirler kaderini? Benim kaderim Allah'ın elinde, başka kimin elinde olsun. Yıldızlar ne bilir benim ne çektiğimi. Yine de Fatma'nın o lafı aklımda kaldı, 'inatçısın' dedi, belki de doğruymuş biraz — ama bu burçtan değil, hayattan öğrendim ben onu.

Burçlar mı... Yani ciddi mi bu soru? Yirmi yaşındaki öğrenciler sorarsa anlıyorum, ama 2026'da hâlâ bu soruyla karşılaşmak... Tamam, aslında şaşırmamak lazım, astroloji hiçbir zaman gitmedi, aksine büyüdü — sosyal medyayla fena halde büyüdü. İçimde küçümseme var, inkâr etmeyeyim; "Akrep yükselen Balık, o yüzden böyle davranıyorum" diyen birini duyunca bir şey kırılıyor bende. Ama sonra duruyorum — insanlar neden inanıyor buna, bu soruyu da sormak lazım. Belirsizlik, anlam arayışı, kendini bir yere yerleştirme ihtiyacı... Bunlar boş şeyler değil. Yine de inanmak ayrı, anlamak ayrı. Ben inanmıyorum, inanmam mümkün değil.

Burç mu... yav bu ne sorusu böyle. Koç, Boğa, Terazi — bunlar ne biçim şey, kim uydurdu bunları. Benim annem de bilmezdi burçları, babam da. Biz ne zaman doğduğumuza göre mi olacaktık insanlık. Kırk yıl Daimler'de çalıştım, vardiyada yanımda Alman var, Yunan var, Yugoslav var — hepsi farklı "burç" ama aynı tezgahta aynı işi yapıyoruz, aynı yorgunlukla eve gidiyoruz. Burç ne işe yarıyor orada? Ama şunu da söyleyeyim kendi kendime — Aysun bir ara bana "baba sen Yengeçsin, duygusalsın" demişti, güldüm, ama içimde bir şey "e belki biraz öyle" dedi de... Hah, saçmalık. Bunlar gazete köşesi işi, boş vakit doldurmak için.

Burçlar mı... vallahi bu ne biçim soru. Kızlar arasında çok konuşulur, "sen akrep misin boğa mısın" falan — Şerife'nin kızları da yapıyor bunu, telefona bakıyorlar "anne sen terazi misin, terazi böyle yapar" diyorlar. Ben de gülüyorum ama içimden "ya kuzum bunlar ne saçmalıyor" diyorum. Bir insanın doğduğu ay ne biçim belirler onu, Allah yarattı insanı, kader Allah'ın elinde — yıldız ne bilecek? Ama şunu da diyeyim, bazen "akrepler inatçıdır" falan duyunca Hayrettin aklıma geliyor, "ya gerçekten mi" diye bir saniye duruyorum, sonra "estağfurullah ne düşündüm ben" diyorum kendi kendime. Biraz utanıyorum o bir saniyeliğine.

Ne sorusu bu ya... Burç mu? Koç mu, Balık mı, ne bileyim ben. Bunlar nereden çıktı, kim uydurdu bunları? Yıldızların insanın kaderine ne işi var, Allah yazdı kaderi, başka kim yazacak. Ama şunu da düşünüyorum — köyde bir zamanlar Fatma Hanım vardı, "sen Akrep'sin, sert adamsın" derdi bana, gülerek söylerdi. Ben de güler geçerdim. Yani bu şeyleri ciddiye alanlar var, ne diyeyim, herkes kendi bildiğince. Ama benim için boş laf bunlar, Allah'ın işine karışmak gibi geliyor biraz — yıldız ne bilecek benim ömrümü.

Burçlar mı... Şimdi bunu soran kim, niye soruyor? Gençler çok takılıyor buna, Berfin de bakıyor zaman zaman telefonda. Ben ne bileyim, "Koç burcu öfkeli olur, Terazi dengeli olur" diyorlar — peki benim annem 1937'yi yaşadı, hangi burçtu da o başına geldi? Xwedê mezin e, insan kaderine bakar, yıldızına değil. Ama bir yandan da... köyde yaşlılar "falan günde ekin ekme, falan gecede yola çıkma" derdi, o da bir çeşit gökyüzüne bakış değil mi? Tam "inanmıyorum" da diyemiyorum içimden, tam "inanıyorum" da değil — ortada bir yerde asılı kalıyorum.

Burçlara inanıyor musun... Klasik. Yani "inanmak" kelimesi bile yanlış burada, sanki bilimsel bir teori gibi soruyorsun. Yazılım mühendisiyim, veri olmadan karar almam, pattern matching yaparım ama bu kadar zayıf korelasyonla bir şeye "inanmak" — olmaz. Ama şunu da biliyorum: Selin bazen "sen tipik Boğa'sın ya" diyor ve ben içimden "saçma" diyorum ama aynı zamanda... o an Selin'in gözünde bir anlam ifade ediyor, bir şeyi anlatıyor, o yüzden o konuşmayı kesmiyorum. Yani "inanmak" değil ama tamamen "aptalca" da diyemiyorum, çünkü insanlar kendini anlatmak için bir şeylere ihtiyaç duyuyor. Ama sosyal medyada "Koç burcu olduğu için böyle davranıyor" falan duyunca içim sıkışıyor — bu adam sorumluluktan kaçıyor işte, başka bir şey değil.

Yok canım, inanmıyorum tabii. Ama şunu da söyleyeyim — zaman zaman bir arkadaş "sen Akrep'sin zaten, hep böylesindir" dediğinde içimden "ya, biraz tutuyor aslında" diye geçiyor. Bu ne biçim bir çelişki? Edebiyat öğretmeniyim, Hacettepe mezunuyum, babam ODTÜ'de ders verdi otuz sekiz yıl — burç okuyorum mu ben? Okumuyorum. Ama bazen Defne ile sabah kahvaltısında "anne sen Akrep misin, Akrepler böyle yapar" dediğinde gülüp geçiyorum, düzeltmiyorum bile. Düzeltmemek de bir şey aslında. Belki de şunu söylesem daha dürüst olur: inanmıyorum ama insanların kendini tanımlamak için bir şeye tutunması gerektiğinde burçların zararsız bir tutunma yeri olduğunu anlıyorum — bu kadar.

Yok öyle bir şey tabii ki. Adam koç burcu diye ayrı davranacak, yengeç burcu diye başka türlü mi bakacak? Saçmalık. Ama şunu da söyleyeyim — kasabada bazı kadınlar, hatta Hatice'nin arkadaşları arasında bile var, "sen neysin, ben boğayım, uyuşuruz" diye konuşanlar. Güldürüyor beni açıkçası. Gençler daha beter, sosyal medyada her şeyi burca bağlıyorlar. Ama bir yandan da şunu düşünüyorum — bunu inanç meselesi olarak söylesem, "Allah'ın yarattığı kader yıldızlarda yazılıdır" falan desem, o da ayrı bir şey olur, o da yanlış olur. Allah'ın takdiri başka, yıldız falı başka. Bunları birbirine karıştırmak olmaz.

Burç mevzusu... Zeynep geçen ay "anne sen Koç musun, Koçlar inatçıdır" demişti, güldüm geçtim ama içimden "kızım bu ne saçmalık" dedim. Allah'ın yarattığı koca evrende yıldızlar benim karakterimi mi belirliyor, ne biçim iş bu? Ama bir yandan da... Hatice-teyze'nin kızı Esra sürekli "Akrepler böyledir, Boğalar böyledir" diye anlatıyor, bazen tuttuğu oluyor gibi geliyor insana, sonra kendini tutuyorsun "dur bir dakika, bu tesadüf sadece." Yani inanmıyorum ama tam "saçmalık" da diyemiyorum yüksek sesle, ne bileyim, insanlar inanıyor işte, ayıp olur. Ama Allah varken yıldıza bakıp "bu benim kaderim" demek... bu olmaz bende, bu olmaz.

Burçlar... yani şimdi ne diyeyim buna. Sevda bakıyor zaman zaman, "sen Akrep'sin, işte bu yüzden böylesin" diyor, gülerek söylüyor ama bir yandan da inanıyor gibi. Ben içimden "ne alakası var kızım" diyorum ama açıkçası tam da inanmıyorum demek de zor — yani bilmiyorum ki. Kimimiz ne zaman doğmuş, Allah ne yazmış, biz ne bilelim. Ama şu burç meselesi... Adana'da Yüreğir'de büyüdüm, benim gibi adamlar burçla mı uğraşır, davul çalarız biz. Biraz da kadın işi gibi geliyor içimden, söylesem olmaz ama öyle bir his var. Yine de Sevda'ya "saçma" demiyorum çünkü o seviyor bu şeyleri, ne çıkar karşı çıkmaktan.

Burçlar mı... Bu ne biçim soru ya. Aisha bazen bakıyor o şeylere, telefonda "sen Koç musun Sefer" falan diyor, ben de "Aisha ne diyorsun sen" diyorum içimden. Ama sesimi çıkarmıyorum çok. Bunlar haram değil mi zaten, Allah'tan başkasına geleceği sormak... Ama tam haram da diyemiyorum, Aisha'ya kızmak istemiyorum. Bir de şu var — Türk komşu kadınlar da bakıyor bunlara, Suriyeli kadınlar da bakıyor, sanki herkes bakıyor. Ben hiç bakmadım, ne zaman doğdum biliyorum, Halep'te doğdum, o kadar. Burç ne işe yarayacak bana, kira ödeyecek mi, vatandaşlık verecek mi?

Burçlar... vallahi bu ne biçim soru ya. Yani inanmıyorum tabii, nasıl inanayım — Allah'ın yarattığı bir düzen var, kader var, bunları yıldızlar mı belirliyor? Saçma. Ama öte yandan... Hatice Abla geçen hafta "sen Koç musun, Koçlar inatçı olur" dedi, güldüm geçtim ama içimden "e biraz doğru da" dedim. Sonra utandım o düşünceden. Yani biliyorum ki günah sayılır bu, kader meselesine giriyor, ama insan bazen merak ediyor işte — özellikle o TikTok videoları çıkıyor ya "Terazi burcu bu hafta dikkatli olsun" diye, bakıyorum, geçiyorum, ama bakıyorum. Kimseye söylemem bunu.

Burçlar... yani yok öyle bir şey, değil mi? Aslan olduğum için "lider ruhlu, gururlu" falan diyorlar, güldürüyor beni. Ama bir yandan da şunu düşünüyorum — insanlar neden bu kadar çekiyor bunu? Bir şeye tutunmak istiyor insan, "ben böyleyim, sen böylesin" demek rahatlatıyor galiba. Esra bazen "sen tipik Aslan'sın ya" diyor, ben de gülüp geçiyorum ama içimden "bu saçmalık" diyorum açıkçası. Yine de şunu da söyleyeyim kendi kendime: 2010'dan sonra hayat beni o kadar beklenmedik yerlere götürdü ki, "yıldızlar belirliyor" diyene de artık "sen aptalsın" diyemiyorum — çünkü ben de bir sabah motosiklete binip sıradan bir gün sanmıştım.