Bu soruyu kim soruyor, ne zaman soruyor, hangi bağlamda — önce onu düşünüyorum. Mutlu muyum... Şu an? Genel olarak? Sabah Kaan'ı kreşe bırakırken güldüğümde mi, yoksa akşam Mert'le aynı odada ayrı ekranlara bakışırken mi? İkisi de ben. Kredi taksidi çıktığında "tamam, gidiyor" diyorum ama içimde bir şey sıkışıyor. Mutluluk mu bu, yoksa "idare ediyor" mu? Annemle geçen hafta konuşurken sesini duyunca bir şey açıldı içimde — o açılma mutluluksa evet, mutluyum. Ama Mert'le aramızdaki o sessizliğe bakınca... bilmiyorum. Hayat iyi gidiyor kağıt üzerinde, ama kağıt üzerindeki iyi ile içerideki iyi aynı şey değil.

Bu soruyu kim soruyor, neden soruyor diye önce düşünüyorum. Sonra içimde bir şey oturuyor... Mutlu muyum? Yani genel olarak bakınca — Ahmet iyi bir insan, iş fena değil, para sıkışık ama batmıyoruz. Ama o "mutlu musun" sorusu tam da şu an en yanlış zamanda geliyor. Kayınvalide geçen hafta yine ima etti, "inşallah yakında müjde" dedi, ben de güldüm geçiştirdim. Tetkikleri hâlâ erteliyorum çünkü ne çıkacak bilmiyorum ve bilmemek şu an daha kolay. Mutluluk mu... Yorgunluk ve mutluluk aynı anda var içimde, ikisi birbirini götürmüyor. Şikâyetçi de değilim tam olarak, ama "mutluyum" diyince de bir şey takılıyor boğazımda.

Ne biçim soru bu böyle, "mutlu musunuz?" — sanki bir anket formu dolduruyor gibiyim. Mutlu mu? Nermin geçen yıl gitti, kitabın üçte ikisi hâlâ yarım, Kerem Berlin'de kendi hayatını yaşıyor, ülke nereye gittiğini bilmiyor... Ama öte yandan — dün sabah Cihangir'de kahvemi içerken güneş tam o açıdan vurdu balkona, ve fark ettim ki o an için hiçbir şikâyetim yoktu. Mutluluk mu bu, bilmiyorum; belki "mutluluk" denen şey zaten bu kadar küçük anlara sığıyor. Soruyu soran kim olursa olsun, "evet mutluyum" demek yalan, "hayır değilim" demek de tam doğru değil — ikisi de bu yaşta bu karmaşıklığa haksızlık eder.

Ya mutlu muyum... ne bileyim, bu soruyu duyunca içim bir tuhaf oluyor. Ne tam "evet" diyebiliyorum ne tam "hayır." TikTok'ta ilk marka teklifi geldi, bu güzel, gerçekten güzel hissettirdi — ama sonra kafam YKS'ye gitti, sonra babamın geçen hafta "artık evlenme vaktin yaklaşıyor" dediğine gitti, sonra ablama gitti, sonra Kürtçe öğrenemediğime gitti. Mutluluk mu bu? Yoksa sadece yoğun mu? İkisi aynı şey değil. Şu an kafam dolu, belki o yüzden mutsuz olmaya da vaktim yok tam, ama bu mutlu olmak demek mi bilmiyorum.

Mutlu muyum... Ne biçim soru bu aslında. Refleks olarak "evet tabii" demek istiyorum ama bir saniye durunca — ne demek mutlu? Hayatım kötü değil, açıkçası çoğu insanın isteyeceği bir hayat bu. Ama şu an aklımda babam var, geçen ay yine o ritim meselesi, ve bir yandan Nisan bonusu beklediğimden düşük geldi, ve Selin Bodrum'da ev arıyor ama ben içimden "bu para Londra için lazım" diyorum, ona söyleyemiyorum tam olarak. Mutlu mu, yorgun mu, ikisi aynı anda mı — bunu ayırt etmeyi unuttum sanırım bir noktada. Hayatın koşturması içinde "iyi gidiyor" ile "mutluyum" arasındaki farkı düşünmüyorsun artık, çünkü düşünmek için durmak lüksü de yok gibi hissediyorsun.

Bu soru çok basit görünüyor ama içim bir anda karıştı. Mutlu muyum? Şu an, bugün, bu Nisan'da? Selin ile sabah kahvemizi içtik, kediler üstümüze çıktı, güldük bir şeye — o an gerçekti, o an iyiydi. Ama aynı zamanda o kripto logosu bilgisayarımda açık duruyor, kimseye söyleyemiyorum, sanki küçük bir ihanet gibi hissettiriyor kendimi. SGK günlerimi saydım dün gece, uyuyamadım. Yani mutluluk mu, mutsuzluk mu — ikisi de değil tam olarak, bir tür... içinde çok şey olan bir "idare ediyorum" belki. Ama "idare ediyorum" demek de haksızlık, çünkü Selin var, kediler var, iş hâlâ geliyor, hâlâ seçim yapabiliyorum. Kırk yaklaşıyor ve hayatımın büyük kısmını sevdiğim insanla, sevdiğim işle geçiriyorum — bu az şey değil. Ama "mutlu musun" sorusu gelince içimde bir şey gerildi, bu da bir şey söylüyor.

Cidden mi, "mutlu musun" diye soruyorlar. Ne zaman sorulsa içimde bir şey takılıyor bu soruya — çünkü doğrudan cevap veremiyorum. Şu an kötü mü? Değil. Para var, iş var, okul gidiyor, aile sağlıklı. Ama mutlu mu? Bilmiyorum. Kafanın bir köşesinde sürekli bir şey çözülmeyi bekliyor: Mayıs'taki vize, equity offer, babaya söylemediğim şeyler. Sanki hayat "iyi" ama ben hep bir sonraki adımın üzerinde duruyorum, şu anı gerçekten yaşamıyorum. Ve bunu fark etmek de biraz rahatsız edici — çünkü "iyi koşullarda mutsuz olmak" lüks bir sorun gibi geliyor, kendimi suçlu hissediyorum bunun için bile.

Mutlu muyum... İnsan bunu kendine sormaktan kaçınıyor bir yerden sonra. Şimdi ne desem — evet mi desem, yalan; hayır mı desem, haksızlık. Torunlar var, sağlık şimdilik tutuyor, eş yerinde. Ama o aritmi raporu cebimde duruyor, Kafkas Derneği'nin kapısından girip giremedim hâlâ, Çilimli'deki ev meselesi çözümsüz, oğlan Ankara'da kalmaya devam ediyor. Mutluluk mu... orta halli bir huzur var diyelim, onu da çok zorlamayalım. Kırk yıl devlet kapısında çalıştım, şikâyet etmeyi öğrenmedim hiç — ama bu öğrenmemek mi yoksa öğretememe mi, onu da bilmiyorum.

Mutlu muyum... Ne biçim soru bu be? Şimdi oturup düşününce... Yani tamam, Hamit'in şekeri çıktı, her gün diyet kavgası, kredi var, para dar — bunlar var. Ama öte yandan dün Selin'in küçüğü Ayşe buraya koştu geldi, "Büyükanne poğaça yaptın mı?" dedi, yüzüne baktım... O an ne hissettim bilmiyorum tam ama kötü bir şey değildi. Dernek siparişi de geldi, 80 kişilik — demek ki elim tutuyormuş hâlâ. Mutlu muyum tam olarak? Belki mutlu değil, belki... tamam işte, şikâyetsiz değilim ama batmış da değilim. Yorgunum ama batmış değilim. Bunu nasıl anlatırım ki zaten.

Mutlu musun... Ne biçim soru ya bu. Kim mutlu ki? Ama bir düşüneyim... Sabah tekneye indiğimde, deniz sakinken, motor güzel çalışırken — o an bir şey var içimde, adını koyamıyorum tam. Mutluluk mu bilmiyorum. Ama Enes evde oturuyor, iş yok, telefona bakıyor; Fatma'ya bir şey söylesem son zamanlarda gözlerini kaçırıyor, sanki uzakta bir yerde; annem dün dizinden şikâyet etti yine... Mutlu muyum, değil miyim — bunu düşünmek bile lüks gibi geliyor. Sanki bu soruyu sormak için de bir huzur lazım önce.

Mutlu muyum... bu soru ne zaman sorulsa içim biraz sıkışıyor, neden sıkışıyor bilmiyorum. Yani kötü mü gidiyor? Gitmiyor. Atölye ayakta, çocuklar okuyor, ev tamam, borç yok. Ama Avrupa siparişleri yavaşlıyor, o Bangladeş meselesi kafamın bir köşesinde duruyor hep. Büyük kız sosyoloji dedi, hâlâ oturmuyor içimde. Suriyeli kuzenler... onlara yardım ettim, ettim ama bir noktada "dur" demek zorunda kaldım, o his de bir yerde duruyor. Mutlu mu? Şikâyetçi değilim desem daha doğru olur. Ama "mutluyum" diyebilmek için sanki bir şeyin oturması lazım, tam olarak oturmamış gibi geliyor.

Mutlu musun... Bu soruyu kim soruyor, neden soruyor, ne cevap bekliyor? Çocuklar sağlıklı, evin içi sıcak, bu sabah Nesrin'in saçını ördüm, güldü — bunlar var. Ama mutlu mu... Mehmet'in vatandaşlık dosyası hâlâ orada öylece duruyor, Selin'in geçen hafta "sen Suriyelisin" diye itildiğini anlattığında içim buruştu, hâlâ o buruşukluk gitmedi. Ve bir de şu borç var, her ay hesap yapıyorum, hesap tutmuyor. "Mutlu" diyebilir miyim buna? Mutlu kelimesi büyük geliyor, sanki hak etmem lazım onu — sanki hak etmek için daha bir şeyler yapmam lazım önce.

Mutlu muyum... Şu an duruyorum da, yani nesnel olarak baksam — kötü değil. Para var, sağlık var, eş var, baba sağ. Ama "mutlu" kelimesi tuhaf geliyor. Sanki bir şeyi beklerken mutlu olunur, ya da bir şeyi bitirince. Ben hep bir sonraki şeyi bekliyorum — GM koltuğu, sonra büyüme, sonra çocuk, sonra ne? Baba geçen hafta kontrolden döndü, yüzü biraz farklıydı, bir şey söylemedi ama ben gördüm. O an aklımdan "ya bir şey olursa" geçti, hemen bastırdım. Eşle de bir gerilim var içten içe, 'çocuk' meselesini konuşmaktan kaçınıyorum, o da biliyor kaçındığımı. Mutlu mu? Şikâyetçi değilim desem daha doğru. Ama şikâyetçi olmamak ayrı şey.

Mutlu musun... ne biçim soru bu, kim soruyor bunu böyle dümdüz. Bir an duruyorum — şu an mı, genel mi? Şu an Aziz uyuyor, ev sessiz, çay koydum kendime, dışarıdan mandalina kokusu geliyor gibi — evet, şu an bir şey yok aslında. Ama "mutlu" diyebilir miyim? Anneanne geçti kışın, hâlâ tam oturmadı içimde. Kayınvalide geçen hafta yine bir şey dedi, geçiştirdim, ama geçiştirmek de bir yorgunluk. Okulda müdür 23 Nisan listesini kesti, kimse ses çıkarmadı, ben de çıkarmadım — bu da bir ağırlık, nereye koyacağımı bilmiyorum. Yani mutlu muyum... tam değil, tam değilim ama kötü de değilim. Ortada bir yerde, ve bu ortanın kendisi de bir şey aslında.

Ne biçim soru bu ya, "mutlu musun" diye. Valla ne diyeyim... Şu an mı, genel mi, hayatım boyunca mı? Şu an mesela — sabah annemi aradım, sesi biraz daha iyi geldi, yeni TOKİ'de komşularla kaynaşmaya başlamış, bu beni gerçekten rahatlattı. Ama beş dakika sonra staj başvurusunu düşündüm, kredi kartı borcunu düşündüm, Kerem'in annesinin beni hâlâ tanımadığını düşündüm — işte o zaman "mutluyum" demek saçma geliyor. Ama "mutsuzum" da tam değil. Yorgunum daha çok. Yorgun ve... bazen bir şeylerin düzeleceğine dair küçük bir his var içimde, onu söndürmek de istemiyorum.

Mutlu musun... ne biçim soru ya. Kafada şimdi ne dönüyor biliyor musun — babanın kalp krizi, KPSS sınav tarihi, kredi kartı borcu, vardiya şefi teklifi, hepsi aynı anda. Mutlu değilim yani tam anlamıyla ama mutsuz da değilim işte, o da yalan olur. Bazen akşam eve geliyim, annem yemek yapmış, küçük kardeş bir şeyler anlatıyor, o an... o an fena değil. Ama "mutlu musun" diye soran adam zaten o anı sormuyordur, hayatını soruyordur — ve hayatım sorulunca içimde bir şey sıkışıyor, cevap bulamıyorum, sanki cevabı bilmek zorundaymışım gibi utanıyorum.

Mutlu musun... Ne biçim soru bu böyle? Düz cevap yok ki buna. Mustafa'nın şekeri geçen hafta 280 çıktı, iğneyi ben yapıyorum her sabah, elim titremiyor ama içim titredi ilk seferinde. Büyük oğlanın karısı hâlâ aramıyor, altı ay oldu, Bayram'da bile mesaj yok — o yarayı deşmiyorum ama orada duruyor. Öte yandan... torunlar var, Ramazan'da video açtılar, küçük Yusuf ilk orucunu tutmuş, işte o an bir şey doldu içime, onu tarif edemem. Mutlu muyum? Hem evet hem hayır. Hayatın bu yaşta böyle sorulara düz cevabı olmuyor zaten.

Mutlu musun... Adam böyle bir şey soruyor, ne diyeyim. Şimdi şu an, Nisan 2026, Riyad dönüşü üçüncü hafta, ihracat alacakları hâlâ gelmedi, Salih'in muhasebesinde bir şeyler var ama yüzleşemedim, büyük oğlan İngiltere diyor, ben içimden "git de dön" diyorum ama ağzımdan çıkmıyor. Mutlu mu... Yani bak, şikâyetim yok, Allah vermiş, villa var, şirket ayakta, çocuklar okuyor, Sümeyye sağlıklı, annem-kayınvalide yanımızda. Ama "mutlu" kelimesi... bu kelime sanki bir şeyleri kapıyor, sanki hepsini düzgün koyuyor ortaya, öyle değil. İçimde bir şeyler hep asılı kalıyor — Salih meselesi, büyük oğlanın gözlerindeki o uzaklık, Riyad'daki adamların gerçekte ne olduğunu bilmek istememe hali. Mutlu kelimesi bunları silmiyor, ama mutsuz da değilim, Allah'a şükür deyip geçeyim mi, geçemiyorum tam.

Mutlu musun... Ne biçim soru bu ya. Tam Ramazan bitti, teravih yorgunluğu üstümde, kira yenilendi, cuma özel ders velileri bu sene sanki para vermekten kaçar gibi... Mutlu mu? Ama şimdi düşününce — çocuklar sağlıklı, Hatice sınavına çalışıyor, büyük oğlan İHL'de iyi gidiyor, Ramazan'da cemaatin yüzüne bakınca içimde bir şey oluyor, onu başka türlü tarif edemiyorum. Mutlu değil belki tam olarak — ama "şikâyetçi değilim" de değil bu, daha farklı bir şey. Yorgun ama boş değil. Kira sıkıştırıyor ama elimde bir iş var, bir anlam var. Sonra aklıma geliyor: o "kuru-rutin" korkusu. Bazen sabah namazına kalkıyorum, ezan okuyorum, her şey doğru ama içimde o eski titreme yok. O zaman mutluluk değil, bir eksiklik hissediyorum. İkisi aynı anda var içimde.

Mutlu musun diye soruyorlar ya, insan bir duruyor. Ne demek mutlu? Sabah kalktım, dört yaşındaki uyandı benden önce, mutfakta bir şeyler devirmiş, Ahmet'in tayini meselesi hâlâ havada asılı, büyük oğlan dün akşam sofrada telefona baktı durdu, ben de bir şey demedim — neden demedim ki? Sonra "mutlu musun" sorusu geliyor. Şimdi "evet mutluyum" desem yalan mı olur? Hayır, tam yalan da değil. Ama "çok şükür" deyip geçmek de içime sinmiyor bu gece, çünkü o diplomanın fotokopisi hâlâ çekmecede duruyor ve ben hâlâ ne yapacağımı bilmiyorum. Yorgunum biraz. Yorgunluk başka, mutsuzluk başka — bunu ayırt etmeyi öğrendim en azından.

Mutlu muyum... bu soru neden bu kadar rahatsız ediyor beni? Yani nesnel baksam — kredi bitti, maaş iyi, çocuk sağlıklı, Görükle'deki daire güzel. Almanya'dakilerle kıyaslasam "iyi" demek zorundayım. Ama bir şey var içimde, tam oturmamış bir şey. Babam hasta, her Pazar arayınca sesindeki o yorgunluk... eşim ikinci çocuk diyor, ben Wolfsburg'u düşünüyorum gizli gizli, ona söyleyemiyorum. Mutluluk mu, yoksa şu an büyük bir şey patlamadığı için "tamam" hissediyorum sadece? Bunlar aynı şey mi? Almanya'da da böyle düşünürdüm aslında — "iyi gidiyor" derdim, ama altında hep bir eksik vardı. Belki bu benim halim, mutluluğu tam dolduramam hiçbir zaman.

Mutlu musun... bu soruyu kim soruyor, neden soruyor, ne cevap bekliyor? Annem "gözlerin içeri çökmüş" dedi geçen ay, o cümle hâlâ burada bir yerde takılı duruyor. Mutlu mu... bilmiyorum ki. Bazen sabah namazında bir şey oluyor, bir ağırlık kalkıyor, o an için "tamam" diyorum içimden. Ama akşam yine telefona bakıyorum, yine Galatasaray özetleri, yine son dört cüz aynı yerde tıkalı, yine kendime kızıyorum. Mutluluk mu bu, değil mi, bunu düşünecek zamanım bile yok gibi hissediyorum — ya da belki düşünmek istemiyorum, çünkü cevabı pek iç açıcı değil.

Ne biçim soru bu, "mutlu musunuz?" — kim soruyor bunu, neden? İçimden geçen ilk şey şu: "mutlu" kelimesi bana hep biraz yabancı gelmiştir, sanki bir Amerikan psikoloji kitabından çıkmış gibi. Ama dürüst olayım kendime — şu an, bu sabah, Ayrancı'da, kahvem önümde, pencereden akasya görünüyor — fena değil. Fena değil ama o yarım kalmış el yazması orada duruyor, altı haftadır açmadım, ve bu beni rahatsız ediyor çünkü biliyorum, o kitabı bitiremezsem bir şeyleri kaybetmeye başlamışım demektir — ya motivasyonu, ya da başka bir şeyi. Akşam yediden sonra ev sessiz, bunu da biliyorum. Torunum geçen hafta telefonda "büyükanne sen hep kitap mı okuyorsun" dedi, güldüm ama bir yerde battı. Yani "mutlu muyum?" — kısmen evet, kısmen bu soruyu kendime sormaktan kaçınıyorum.

Soru basit görünüyor ama içi boş bir kap gibi — ne koyarsan o. Şu an? Sabah kahvemi içtim, deniz görünüyor, Defne dün güzel bir illüstrasyon bitirdi ve mutfakta bir şeyler söylüyordu, kedi de dizimin üstündeydi. Bunlar "mutlu" sayılır mı? Sayılır herhalde. Ama "mutlu musun" sorusu gelince ilk içgüdüm hep bir envanter yapmak oluyor — Defne meselesi askıda, babanın evi satılıyor, kredi kartı birikmiş, Bodrum'un dördüncü kışında kendimi biraz donmuş hissettim bu yıl. Yani tam mutlu değilim, tam mutsuz da değilim; bir tür... idare ediyor halindeyim, ama "idare etmek" kelimesi de haksızlık gibi geliyor çünkü dışarıdan bakınca hayatım fena değil, bunu biliyorum. Belki asıl mesele şu: mutluluğu hak ettiğimi düşünmüyorum tam olarak, ya da hak etmek gibi bir şeye inanmıyorum artık — ikisi de rahatsız edici.

Mutlu musun... ne biçim soru bu ya. Ne diyeyim, sabah kalktım toptancı yine fiyat kırdı, Zeynep'in okul defteri bitti almak lazım, kayınvalide dün yine o bakışla baktı "düğün siparişi niye azaldı" der gibi. Ama öte yandan... Selin dün akşam bana sarıldı, "anne güzel kokuyorsun" dedi, çiçek kokusu üstümde hep. O an bir şey var içimde, tam mutluluk mu bilmiyorum ama... bir şey var. Mutluluk mu bu, yoksa sadece o anın geçip gitmemesini istemek mi? Bilmiyorum. Zor bir soru bu, cevabı yok gibi, hem evet hem hayır aynı anda.

Mutlu musun... ne biçim soru bu ya. Kim soruyor bunu bana, ne zaman? Sabah atölyede mi, akşam babamın sofrasında mı, yoksa yatmadan önce mi? Şu an mesela — kredi taksiti bu ay da zorladı, ortanca çocuk dün "baba ben mühendis olmak istiyorum" dedi sanki suçluymuş gibi söyledi, ben de hiçbir şey demedim, "tamam" dedim sadece. Mutlu mu değil mi bilmiyorum, ama şikâyetçi de değilim tam anlamıyla — adam gibi bir çatım var, üç çocuğum var, babam hâlâ yanımda, atölye dönüyor. Ama "mutlu musun" diye sorulunca içimde bir yerde bir şey sıkışıyor, sanki o soruya doğru cevap veremeyecekmişim gibi hissediyorum, neden bilmiyorum.

Mutlu musun... ne biçim soru bu ya. Şimdi ne diyeyim? Sabah anneme uğradım, dün gece ne yediğini bilmiyordu, ben de bilmiyorum ne yapacağımı. Kızım dün akşam yine Sofya dedi, "orada kuzenlerin var" dedi, sanki ben bilmiyorum. Kredi var, vardiya var, kocanın yüzü asık çünkü şantiyeden ödeme gelmedi yine. Ama... şu an bu sandalyede oturuyorum, çayım var, kimse bir şey istemiyor benden bu dakika. Mutlu mu? Mutlu değil tam, ama... işte bu da bir şey. Yani yıkılmış da değilim. Annem hâlâ beni tanıyor, kızım üniversite düşünüyor — bu kötü değil. Sadece yorgunum. Çok yorgunum.

Ne sorusuymuş bu ya. Mutlu musun. Kim soruyor bunu, nasıl bir cevap bekliyor? Şu an Mırnav dizimin üstünde uyuyor, dışarıda yağmur var, sabah müşterim iptal etti ama en azından erken kalkmak zorunda kalmadım — bu iyi bir şey mi, kötü bir şey mi, bilmiyorum. Mutlu kelimesi çok büyük geliyor, içine giremiyorum. Ama mutsuz da değilim tam olarak. Yorgunum, evet. Esra'nın gece hiç konuşmadığı günler oluyor artık, o beni üzüyor. Kira meselesi var, salon meselesi var, hormon randevusu var Mayıs'ta. Ama şu an bu saniyede, Mırnav'ın sıcaklığıyla, yağmuru dinlerken — fena değilim. Bunu "mutlu" diye mi çağıracağım bilmiyorum. Belki çağırmayacağım.

Ne sorusu bu ya. Kim soruyor, niye soruyor, ne cevap bekliyor? Mutlu muyum... Sabah kalktım, çocuklar sağ, eşim sağ, ben sağım — bunu söylemek gerekiyor mu? Ama o "sağım" kelimesi bile içimde bir yerde takılıp kalıyor, çünkü Yusuf da sağdı, sonra değildi. Mutluluk diyince aklıma gelen şey şu an değil, Pazar yemekleri geliyor — Akevler'deki masa, annemin yaptığı kibbeh, kız kardeşimin sesi. Şu an kiralık bir apartmanda yaşıyorum, eşim akşamları televizyon karşısında uyuyup kalıyor, sınıfımda altını ıslatan çocuklar var, Antakya'daki evim moloz. Mutlu muyum? Hayatta olmak mutlu olmak değil. Ama bazı sabahlar sınıfa girince, çocuklar "öğretmenim" deyince, bir şey oluyor içimde — o bir şeyin adını koymak istemiyorum, koysam küçülür gibi.

Mutlu musun... Bu soruyu kim soruyor, neden soruyor, ne bekliyor? Şu an ne hissediyorum gerçekten — yorgun muyum, yoksa bir şeyin ortasında mıyım? Kızım dün gece aradı, sesi iyiydi, güldü. Anne dün akşam balkonda oturdu, çay içti, bir şey demedi ama oturdu işte. Eşimle sabah kavga etmedik, bu başlı başına bir şey. Kitap tıkandı, evet, ama masanın üstünde hâlâ duruyor — atmadım, kapatmadım. Mutlu mu... bilmiyorum tam olarak. Ama şu an, bu sabah, bir yerde bir şey kırık değil gibi. Bu yeterli mi mutluluk için? Sanırım elli ikisinde bu kadar soruyorsun kendine.

Mutlu musun... ne biçim soru bu ya. Kim soruyor bunu bana, niye soruyorlar? Pansiyon odalarının boyası yarım, kayınvalidenin dizi tutmuyor, Recep geçen hafta "kurban arifesi belki" dedi — o "belki"nin içinde ne var bilmiyorum, sormak da istemiyorum açıkçası. Kız Trabzon'dan bir fotoğraf gönderdi, görümce-WhatsApp'ta o fotoğraf hâlâ dolaşıyor, kayınvalide dolaylı dolaylı bir şeyler söylüyor... Mutlu mu? Şimdi ne diyeyim? Sabah kalktım, çay bahçesine baktım, sis henüz kalkmamıştı, o an için — o tek an için — iyi hissettim. Ama o his o kadar kısa sürdü ki, adını koymadan geçip gitti. Geri kalan her şey "idare ediyorum" diye özetlenir.

Mutlu musun diye soran kim? Neden soruyor? Bağlamı olmayan bir soru bu, bir yere oturmak zorunda... Şu an düşününce — hayır, tam mutlu değilim, ama mutsuz da sayılmam. Bir şeylerin ortasındayım. Sergi dosyası açık, kitap dosyası açık, annem iki sokak ötede ve ben her hafta pazar akşamı gidip onun "yorgunum" dediğini duyuyorum ve bir şey yapmıyorum. Mutluluk mu? Belki yanlış soru bu. Belki asıl soru "ne bekliyorsun" olmalı — ama onu da sormak istemiyorum kendime, çünkü cevabı biliyorum ve o cevap harekete geçmeyi gerektiriyor.

Mutlu musun... Bu soruyu kim soruyor, neden soruyor, ne bekleniyor cevap olarak? İçimde bir şey "evet" diyor ama hemen arkasından Sevim'in ekokardiyografi kağıdı geliyor gözümün önüne, sonra Cemil geliyor, sonra Mamak koridoru, sonra kızımın Berlin'deki hayatını hâlâ tam anlayamadığım o his... Ama bak, bu sabah balkonda çayımı içtim, Boğaziçi'nin haberini okudum, akşam Sevim'le beraber oturup dizi izledik, güldük bile — bu mutluluk değil mi? Neden hep o ağır tarafı öne çıkarmak istiyorum, sanki mutlu olmak bir ihanetmiş gibi, sanki Cemil'e ihanetmiş gibi? Yetmiş dört yaşındayım, sağım, Sevim yanımda, torunum mayısta geliyor — ama tam "mutluyum" diyemiyorum da, çünkü o kelime bir şeyleri kapatıyor sanki, üstünü örttüğüm şeyler var ve onlar hâlâ orada.

Mutlu musun... ne biçim soru bu şimdi. Kim soruyor bunu bana, ne zaman sorsalar yanlış zamana denk geliyorlar. Hüseyin'in böbreği, Mustafa'nın vardiyası, ağaçların yarısı kesilmiş yerine yenisi dikilmiş ama kökü tuttu mu tutmadı mı belli değil, şirket yine bir şeyler askıya asmış... Mutlu mu? Vallaha ne diyeyim. Sabah kalkıyorum, zeytinliğe bakıyorum, güneş çıkmış, Yusuf'un sesi geliyor aklıma — o an bir şey oluyor içimde, o mutluluk mu ne, bilmiyorum adını. Ama akşam Mustafa eve gelince öksürüyor, ben Şaban'ı düşünüyorum, o his gidiyor. İkisi bir arada nasıl yaşanır, bunu kimse sormadı bana hiç.

Eee... bu soruyu kim soruyor, neden soruyor, hangi mutluluktan bahsediyoruz? Şu an mı? Genel olarak mı? Çünkü şu an Pamuk dizimin üstünde uyuyor, dışarıda yağmur var, kahvem sıcak — bu anın kendisi fena değil aslında. Ama startup WhatsApp'ı sabahtan beri sessiz ve o sessizlik beni içten kemiriyor, CV'yi açıp kapattım üçüncü kez bu hafta, bayram sorusuna "belki" deyip telefonu kapattım... Yani "mutlu musun" sorusuna "evet" demek de "hayır" demek de yalan gibi hissettiriyor. İkisi de tam oturmuyor. Şu an iyi, genel tablo belirsiz, ve bu ikisini aynı anda taşımak bazen çok yorucu.

Bu soruyu kim soruyor, neden soruyor, ne cevap bekliyor — önce onu düşünüyorum. Mutlu muyum... Yani şu an, nesnel olarak bakınca, iyi bir yerdeyim. Daire var, para var, eş var, iş var, platform ilerliyordu. Ama "mutlu musun" sorusu gelince içimde bir şey gerildi, fark ettim. Sanki mutluluğu hak etmek için hâlâ bir şeyler ispat etmem gerekiyor gibi hissediyorum — Körfez sunumu olsun, platform ayağa kalksın, sonra mutlu olayım. Şu an mı? Şu an bir bekleme odasındayım. Ve kayınvalide geçen hafta yine o "inşallah müjde yakındır" mesajını attı, annem de ayrı kanaldan... O bekleme odası hissi sadece kariyer için değil. Ama bunu "mutsuzum" diye çerçevelemek de doğru değil — bu daha çok, henüz oturmamış bir şeyin içinde olmak.

Mutlu musun diye soruyorlar, ne diyeyim... Beş aylık karnım var, çocuk tekliyor, bu sabah kreşte küçük Defne bana sarıldı, bunlar var. Ama aynı zamanda kredi kartı borcunu düşünüyorum, Şahin dün gece yine "Esenyurt'a taşınalım" dedi, annem hâlâ Şam'daki teyzemi düşünüp yatıyor. Mutluluk mu... şu an içim hem dolu hem gergin, ikisi aynı anda. "Mutluyum" desem yalan değil tam, "değilim" desem de yalan değil. Belki soru yanlış, belki mutluluk bu kadar düz bir şey değil, bilmiyorum.

Kim soruyor bunu şimdi? Soru basit ama içim hemen karışıyor — ne diyeyim ya, evet mi, hayır mı? Babanın ameliyat olduğu, Tuğçe'nin kurs parasının yarısını hâlâ veremediğim, belediyenin o "değerlendirme raporu" söylentisinin kafamda döndüğü bir nisan ayında "mutlu musun" diye soruyorlar. Ama şunu da biliyorum — dün gece Selimiye'nin önünden geçerken akşam ezanı çıktı, tam o anda klarnetimi taşıyordum, bi' an durdum, şehir güzeldi, "bu sokak benim" dedim içimden, gerçekten dedim. O an mutluydum, yani tamamen yalan da değil. Ama "mutlu musun" sorusu sanki hepsini tek kelimeyle kapatmamı istiyor, o da doğru gelmiyor.

Soru basit görünüyor ama içi boş bir kutu gibi — ne koyarsan onu çıkarıyor. Mutlu muyum? Şu an Nisan, sabah çayımı içtim, Mırıl dizime geldi, bakanlıkta o erişilebilirlik dosyası yavaş yavaş ilerliyor, blog yazısı hâlâ insanları buluyor. Bunları saydığımda "fena değil" diyorum içimden, ama "mutlu" kelimesi sanki daha büyük bir şeyi vaat ediyor, ben de ona yetişemiyormuşum gibi hissediyorum. Babanın sesi aklıma geliyor, "kendi ayaklarının üstünde dur" — ayaktayım, ama bazen hangi zemin üstünde durduğumu bilmiyorum tam olarak. Yani şikâyetçi de değilim, coşkulu da değilim; bir tür "idare ediyor" hali bu, ama bu halin kendisi de aslında fena bir şey değil belki.

Mutlu musun... Almanca'da buna *Bist du glücklich?* derler, ama orada bile bu soruyu böyle doğrudan sormak biraz tuhaf gelir insana. Şu an ne hissediyorum gerçekten? Dün gece Yeldeğirmeni'nde balkonda oturdum, Kadıköy tarafından müzik geliyordu, soğuk değildi, bir şeyler içtim, ve... iyi hissettim. Gerçekten. Ama bu sabah amcanın mesajını hâlâ açmadım, SaaS'in deneme süresi haziranda bitiyor, annem dün "sen iyi misin oğlum" dedi ve ben "evet anne" dedim, o da "tamam" dedi, ikimiz de devam ettik. Yani mutlu muyum — bazı gecelerde evet, bazı sabahlar hayır, ve aralarında çok uzun bir gri bölge var ki orada "mutlu" kelimesi pek işe yaramıyor. Soruyu soran kim, ne bekliyor — ona göre de değişiyor zaten cevap.

Mutlu musun... ne demek bu? Kim soruyor bunu bana, ne zaman, nerede? Sabah kalktım, sırtım tuttu yine, Berfin okula geç gitti, küçük Leyla burnunu silip silip ağladı, Mehmet "para mı kaldı" diye sordu. Mutlu mu... Yani şikâyetim mi var hayattan? Var. Ama "mutsuzum" desem de doğru değil. Çocuklar sağ, Berfin liseye gidiyor, bu yıl konteyner sözü aldık dayıbaşından — küçük şeyler bunlar ama küçük değil benim için. Mutluluk mu bilmiyorum, ama "dayanıyorum" değil de "devam ediyorum" diyebilirim — fark var ikisi arasında, ama nasıl anlatacağımı bilmiyorum.

Mutlu musun... Vallaha bu soru beni her seferinde biraz durdurur. Ne diyeyim, mutsuz da değilim. Sultan sağlıklı, Hıdır dükkânda, Hatice okula gidiyor, Ankara'daki kız iki torunu büyütüyor, annem hâlâ yürüyor. Bunlar az şey mi? Ama bir yandan... dükkânda bazen öyle bir ağırlık çöküyor üstüme — fiyatlar ne oldu, elektrik ne oldu, ziyaretçi geliyor ama cebinde para yok, ben de indirim yapıyorum, sonunda ne kazandım belli değil. Şenlikler meselesi de içimde bir yerde asılı duruyor, yeni belediye beni arayacak mı aramayacak mı, 35 yıldır bu işin içindeyim, bir telefon beklemek garip geliyor. Annem de... gözü ameliyat olacak, Kayseri'ye gidecek, Hatice yanında olacak — o iyidir, ama annemin yaşı yaş. Mutluyum desem yalan, mutsuzum desem haksızlık ederim kendime. Huzurluyum belki, daha doğrusu.

Ne demek mutlu musun, kim soruyor bunu bana, ne zaman? Nisan 2026, saat muhtemelen akşam üstü, Şamil dizimin üstünde uyuyor, dördüncü bölümün taslağı açık, Berlin maili geleli üç gün oldu hâlâ anneye söylemedim çünkü söylesem "21 Mayıs'ta Hendek'e gelmeyecek misin" sorusu gelecek ve cevabım yok. Mutlu mu? Şu an bu soruyu sormak için en garip an. Ama bir yandan — Şamil'in ağırlığı var bacağımda, çay demlenmiş, taslakta bir paragraf var ki bugün gerçekten iyi çıktı, anneanneden duyduğum o cümle tam oturdu teorik çerçeveye, bunu üç yıldır bekliyordum. O an için evet, bir şey var. Ama "mutluluk" mu buna deniyor bilmiyorum, çok büyük bir kelime, hep büyük geliyor bana.

Mutlu musun... ne biçim soru bu ya. Kim soruyor bunu insana öyle dümdüz. Mutlu mu değil mi... vallaha ne bileyim. Şu an sabah 7'de baba dizini sarmış, ben de tarlada dal buduyorum, eller üşüyor. Mutlu değilim diyemem, mutsuz da değilim. Bir şeyler dönüyor işte, belediye kadrosu çıkar mı çıkmaz mı, askerlik ne zaman gelir, TikTok'ta o video neden tutmadı... Kafada bunlar var. Ama öte yandan baba yanımda, tarla var, akşam çorba var — bunlar yok mu? Var. "Mutlu musun" diye sorulunca insan sanki bir şeyleri saymak zorunda kalıyor, o zaman hesap tutmuyor gibi görünüyor. Beni rahatsız eden de biraz o galiba.

Vallaha... soru basit ama içinde bir şeyler var. Mutlu muyum? Ne bileyim. Sıla'nın denemeleri iyi gidiyor, o beni içten içe güldürüyor. Filiz dün akşam yemekte bir şey dedi, güldük — o an mesela mutluydum, tam. Dükkân şu sıralar yavaş ama borcum yok, annem sağ, eve ekmek giriyor. Ama "mutlu musun" diye sorulunca insan bir de şunu düşünüyor: eksik olan ne? Esnaf odası meselesi kafamı yoruyor, altın fiyatı beni yoruyor, Sıla giderse... o boşluğu şimdiden hissediyorum sanki. Mutlu muyum — evet, ama tam da öyle rahat bir "evet" değil bu. Hayat böyle işte, bir tarafı tutuyorsun bir tarafı kayıyor.

Mutlu muyum... ne biçim soru bu şimdi. Yani... ne diyeyim, kötü de değilim. Sümeyye okuyuyor, Esma'nın sınavı yaklaşıyor, Mustafa geçen ay biraz rahat geldi eve. Ama "mutlu" diyince içimde bir şey takılıyor — sanki o kelime bana ait değil gibi, başkalarının kelimesi gibi. Ben ne zaman oturdum da "mutluyum" dedim kendi kendime? Yorgunum çoğu zaman. Kredi kartı, kiranın üstüne bir de ev kredisi hayali, Mustafa'nın tansiyonu... bunlar hep kafanın bir köşesinde duruyor. Ama şikâyetçi de sayılmam — yani açsak, işsiz değiliz, çocuklar sağlıklı. Belki "mutlu" değil de "idare ediyoruz" demek daha doğru. Ama o da tam değil. Bilmiyorum işte, bu soruyu kim soruyor, ne için soruyor?

Mutlu muyum... Şimdi bu soruyu sorsalar ne diyecektim. Yani... kötü değil. Kredi onaylandı geçen ay, Halil ile ortaklık kağıdı imzaladık, 2. dükkânın anahtarı Mayıs'ta geliyor. Yasin hafızlık takviyesinde iyi gidiyor, hoca "bu çocukta istidat var" dedi. Esra'yla da... şu an sakin bir dönem, kavga yok, Sümeyye meselesi hâlâ askıda ama en azından her akşam yemekte bağırışmıyoruz. Yani nesnel olarak baksan — iş büyüyor, çocuklar sağlıklı, borcum var ama altından kalkılır. Ama "mutlu muyum" diye sorsalar içimden ilk gelen şu: bu soruyu sormak için vaktim yok ki. Mutluluğu düşünmek lüks gibi geliyor. Sabah atölyeye giriyorsun, akşam hesap-kitap, gece Mahmut'un SGK meselesi kafada dönüyor... Belki mutluyum da farkında değilim. Ya da mutluluğu başka bir şeyle karıştırıyorum — yorgunluk olmayınca mutluluk sanıyorum.

Mutlu muyum... Şimdi tam bu soruyu kim soruyor, neden soruyor diye düşünüyorum önce. Sonra... Şerafettin'in salı sabahı göğüs sıkışmasını düşünüyorum, Mustafa'nın "evlenmek istiyorum" mesajını düşünüyorum, emeklilik dilekçesini hâlâ verip vermediğimi düşünüyorum. Bunların hepsi aynı anda kafamda. Ama "mutsuz muyum" desem o da yanlış — Necla akşam çay koydu, baba bahçeye çıktı bugün biraz, Ahmet dün matematik testinde 87 aldı. Yani... ne bileyim, hayat tam ortada bir yerde duruyor, ne uçuyor ne batıyor. Belki bu zaten iyi bir şey. Belki "mutluluk" dediğimiz şey bu kadar işte, büyük bir şey değil — ama bunu söyleyince küçümsüyor gibi mi oluyorum kendi hayatımı, onu da bilmiyorum.

Mutlu musun... kim soruyor bunu, ne zaman soruyor, nasıl soruyor — hepsine göre cevap değişiyor zaten. Şu an 2026 Nisan, Kapıkule biraz düzeldi, Wrocław anlaşması imzalandı geçen ay, Doğan U16'ya gitti-geldi sağ salim, Sibel Sofya'ya kabul aldı ama henüz gitmedi — yani kâğıt üstünde "iyi" yazıyor. Ama mutlu mu... bilmiyorum, mutluluk biraz lüks bir kelime bu yaştan sonra. Hasan-baba geçen hafta yine "Razgrad" dedi, ben yine cevap vermedim, akşam yatarken o sessizlik hâlâ içimde duruyor. Yorgunum, rahatım, şikâyetçi değilim — ama "mutlu" dersen, o kelimeyi tam oturtamıyorum bir yere.

Mutlu musun... ne bileyim, bu soruyu kim soruyor ki böyle dümdüz. Mutluluk mu... Ömer dün akşam "baba, altın nasıl işlenir" diye sordu, oturdum anlattım, o an bir şey vardı içimde, ne bileyim nasıl tarif edeyim. Ama aynı gece Reem'in annesinin öksürüğünü düşündüm, 8000 TL avukat, kredi kartı, Halid'i hâlâ doktora götüremedim — bunlar da vardı. Yani mutlu muyum, mutsuz muyum değil mesele; bazen ikisi aynı anda oluyor, biri öbürünün içinde. Yorgunum ama yıkılmış değilim, bu kadar söyleyebilirim.

Mutlu muyum... ne biçim soru bu ya. Adam soruyor, ne diyeyim? Şikâyetim yok diyeyim mi, doğru ama eksik. Mutluyum diyeyim mi, o da tam oturmuyor. Mustafa geçen hafta gitti, Yusuf okulu bırakmak istiyor, Hatice'nin dizi... ama öte yandan — ev ayakta, çocuklar sağ, bahçede vişneler bu yıl da çiçek açtı, emekliliğimi aldım, Hatice yanımda. Yani kötü mü? Değil. Ama "mutlu" kelimesi... o kelime sanki genç adamların kelimesi. Ben ne hissediyorum? Şükür mü, yorgunluk mu, alışkanlık mı — bunların hepsinden biraz var. Mutluluk mu? Bilmiyorum. Belki sormamak lazım bu soruyu 71'inde.

Mutlu musun... Basit soru ama içi dolu. Şu an ne hissediyorum gerçekten? Ev iyi, Banu ile aramız iyi, çocuklar büyüyor — Defne'nin o gülüşü, "baba sen kız-uzakta istemiyorsun" deyip odaya girişi, içimden "doğru söylüyor" dedim, o an bir şey vardı, hafif ama gerçek bir şeydi. Bora'nın satranç turnuvasını kazandığı cumartesi de öyle. Bunlar var, küçümsemiyorum. Ama öte yanda o dosya açıklaması — yan-şirket, 2019'un gölgesi — onu okurken midem bir gerildi, hâlâ gerilmiş. Mutluluk mu, huzur mu, yoksa "şu an kötü bir şey yok" mu bunlar aynı şey değil. Annem merdivenden inerken ona bakıyorum, bir şey söylemiyorum, o da söylemiyor — o sessizlik içimde bir yerde duruyor. Belki mutluyum, belki sadece dengede duruyorum; ikisini birbirinden ayırt etmeyi hiç öğrenmedim doğrusu.

Mutlu musun... ne biçim soru bu. Cevabı ne, "evet" mi diyeyim? Neye göre mutlu? Eczanede işler iyi gidiyor, Naciye Hanım bu sabah "Burak sen olmasan ne yapardım" dedi, o an gerçekten bir şey hissettim — o kısım iyi. Beraat geçen hafta sonu buradaydı, iki gün boyunca hiçbir şey düşünmeden sadece... vardık, ikimiz. O kısım da iyi. Ama sonra Beraat gitti, pazartesi sabahı annem "oğlum Selma'nın annesi hâlâ bekliyor" dedi, ve o iki şey aynı hayatın içinde nasıl yan yana duruyor — bunu anlatamam kimseye. Yani mutlu muyum, bazı saatler evet, bazı saatler kafam o kadar dolu ki mutluluk diye bir şeyin varlığını bile unutuyorum. Halil meselesi hâlâ orada duruyor, altı aydır ne mesaj attı ne bir şey — o sessizlik beni daha çok yoruyor açıkçası, konuşsak belki rahatlarım ama o da susuyor ben de susuyorum.

Ne bileyim, "mutlu musun" sorusu her zaman garip geliyor bana — sanki tek bir cevabı varmış gibi sorulur. Şu an mı? Şu an aslında fena değil. Cem'in o "anne-babamı tanıtayım" meselesi kafamda asılı duruyor, anne'nin sırtı kafamı meşgul ediyor, yarın performans değerlendirmesi var — ama bunlar "mutsuzum" dememi gerektiren şeyler mi, emin değilim. Yani hayatım düzgün işliyor, kendi evimde oturuyorum, işim var, Cem var, Eskişehir'de kendimi kurdum — bunu "mutluluk" saymak gerekmiyor mu? Ama tam "mutluyum" da diyemiyorum çünkü o kelime sanki her şeyin yerli yerinde olduğunu söylüyor, oysa bazı şeyler hâlâ havada. Belki "iyi gidiyor, şimdilik" en dürüst cevap.

Mutlu musun... ne demek bu soruyu soran? Kim soruyor bunu? Böyle bir soru gelince insan duruyor, ne diyeceğini bilemiyor. Mutlu muyum... Yani şu an ne var elimde: annenin tansiyonu 18, Tarık'a 5000 TL gönderdim dün, cüzdanda ne kaldı biliyorum, kentsel dönüşüm söylentisi hâlâ havada, SGK yok, 34 yaşındayım, evim yok, evlenmemişim. Ama öte yandan... sabah yağmurda el arabasını çektim, akşam Hasan abi ile oturdum çay içtim, güldük bir şeylere, eve geldim sıcak yedim, uyudum. Baba gitmiş, evet. Ama ben buradayım. Mutsuz da değilim tam olarak. Yorgunum belki. Mutluluk mu, yorgunluk mu — ikisi aynı anda olur mu bilmiyorum.

Mutlu musun... ne biçim soru bu. Ne diyeyim, hayır mı? Evet mi? İkisi de yalan gibi geliyor. Sabah Fatma'nın altını değiştirirken 'mutlu muyum' diye sormuyorum kendime, zaten soramıyorum. Ama şu an mesela — Ayşe dün gece aradı, biraz güldük, Ali de mesaj attı 'anne akşam geliyorum' dedi, ev borcu yok, Hakan sağ, ben ayaktayım — bunlar az şey mi? Değil. Yani bir yerde bir şeyler var, mutluluk değil belki tam olarak, ama... çökmüş de değilim. Yorgun, evet. Sıkışmış, evet. Ama o sıkışmışlık içinde bile küçük bir şey var, ne bileyim, dayanıklılık mı, alışkanlık mı, yoksa gerçekten mi — bilmiyorum. Bilmiyorum işte, bu soruya dürüst cevap bu.

Mutlu muyum... ne bileyim kuzum, bu soruyu sormak için insan önce oturup düşünmesi lazım, ben sabahtan beri düşünmüyorum ki — kalktım, ineği baktım, çayı koydum, Fatma dün uğramadı, Esra'nın sınavı geçti mi acaba diye bir baktım telefona. Mutluluk mu... Ahmet gideli otuz yıl oldu, o yufka hâlâ aklımda, köyde kırk kişi kaldı artık, kalp ilacını sabah aldım eli titreyerek — ama Esra tıp okuyor, Mehmet askerden döndü sağ salim, Fatma yan evde, inekler sağlıklı. Bunlar mutluluk mu, değil mi, bilmiyorum. Bir şikâyetim var mı diye düşünüyorum — var tabii, ama kime ne anlatacaksın. Şikâyet etmek ne işe yarar. Huzurluyum diyebilirim belki, mutlu mu bilmem, ama "kötüyüm" de demem, doğru olmaz.

Mutlu musun... Bu soruyu kim soruyor, ne bekliyor? Sema'nın Mart kontrolü temiz çıktı — temiz çıktı, iki yıl daha. O gece Sema uyuduktan sonra mutfakta oturdum, su içtim, ellerin titredi biraz. Şimdi o geride, makale ilerliyor, Mavi geçen hafta "dede 'özgürlük' ne demek" diye sordu ve ben ona öyle bir şey anlattım ki kendi kendime şaşırdım — hâlâ anlatabiliyorum demek. Ama "mutlu" kelimesi bana biraz büyük geliyor, biraz da küçük — ikisi birden. Cumhuriyet'in durumuna bakıyorum, Defne'nin Berlin'de ne hissetttiğini tam bilmiyorum, kitabı yazamıyorum, 68 yaşındayım ve babanın kalbi 60'ta durdu, bunları da taşıyorum. Yani mutlu mu... Belki "yerli yerinde" demek daha doğru. Bugün için.

Mutlu musun... ne biçim soru bu yav. Adam 75 yaşında, karısı Stuttgart'ta toprakta, çocuklar başka şehirlerde, dışarıda kar var, 4 gündür kahvehaneye gidemedim — ama bir yandan bak: soba yanıyor, çorba sıcak, bu sabah Aysun'u gördüm ekranda, Mavi "dede yaza geliyorum" dedi. Mutlu mu değil mi bilmiyorum, ama... rahatım. Rahat kelimesi daha doğru geliyor. Hatice'yi düşününce içim sıkışıyor hâlâ — 'Mehmet beni Erzincan'a götür' demişti, götüremedim, o yara kapanmıyor. Ama sabah namazını kıldım, ocak yanıyor, Yusuf hafta sonu geliyor — bunlar az mı?

Mutlu musun... ne biçim soru bu ya. Şimdi oturup düşününce... Hayrettin evde, sırtı tutulmuş ama yanımda. Emre geçen hafta geldi, pırasa pilav yedi, "büyükannem en iyi pişirir" dedi — o an bir şey oldu içimde, nasıl desem, doldum. Ama gece Hatice'nin mesajı, Sema'nın ateşi, köyde kar, doktor 30 km uzak... o his de var içimde hâlâ, çıkmıyor. İkisi aynı anda duruyor. Mutlu değil miyim, mutsuz da değilim tam — yorgunum biraz, eksik bir şeyler var hep, ama "kötüyüm" da diyemem vallahi, diyemem. Hayatım bu işte. Böyle kurulmuş.

Mutlu musun... kim soruyor bunu bana, ne demek istiyor? Mutluluk nedir ki — Hadiye gitti, amcalarım gitti, köy yarı-yarıya dağıldı, sırtım tutmuyor, aylığım beş bin sekiz yüz... ama Hawre tıp okuyor, Süleyman her sabah kapıya geliyor, bahçedeki incir bu yıl iyi tuttu. İkisi de doğru. Şimdi ne diyeyim, "hayır mutsuzum" mu? O da yalan. "Evet mutluyum" mu? O da tam değil. Belki mutluluk diye bir şey yok, belki insan sadece devam ediyor — sabah kalkıyor, namazını kılıyor, akşam yatıyor. Devam etmek mi mutluluk? Bilmiyorum. Hadiye'yi düşünüyorum şimdi, o soruyu ona sorsaydın ne derdi acaba.

Mutlu musun... ne sorusu bu böyle? Şimdi ne diyeyim, "evet mutluyum" mu? Devran'ın tezi bitti, Nisan'da savundu, Boğaziçi'nde... orada oturdum ben, o kürsüde annemin sözleri geçti, 'köyümüzde 18 ev yandı' dedi Devran benim ağzımdan — o an içim burkuldu ama bir şey de doldu, ne bileyim nasıl anlatayım. Sabri olsaydı görse keşke. Ama mutluluk mu... Köyde kar eridi mi bilmiyorum henüz, Düriye yazmadı bugün, Tağar'a ne zaman döneceğim kafamda dönüyor. Maltepe'de iyiyim, Hıdır'lar iyi bakıyor, ama burası benim evim değil ki tam. Mutluluk büyük kelime, ağır kelime — ben "tamam" diyebilirim şu an, "tamam"ım.

Mutlu musun sorusu... şu an Nisan 2026, yani vize başvurusu gitti, sonuç bekliyoruz, Mahmut'a söyledim geçen ay — o konuşma düşündüğümden farklı geçti, daha sessiz geçti, "tamam oğlum" dedi sadece, ama o sessizlik içimde hâlâ oturuyor. Mutlu muyum? Şu an... evet, bir şekilde evet. Ali dün akşam "baba Berlin'de köpek var mı" diye sordu, güldüm gerçekten. Selin ile Goethe'den çıkıp Bomonti'ye yürürken "biz gerçekten yapıyoruz bunu" dedik ikimiz de, o an bir şey hissettim, isim koyamıyorum tam — mutluluk mu, hafiflik mi, biraz da korku mu, hepsi bir arada. Ama "mutsuzum" demek de yalan olur, o da doğru değil. Hayat şu an belirsiz ama belirsizliğin içinde bile bir yön var, bu fark yaratıyor.

Soru basit geliyor ama içinde oturduğumda basit değil. Mutlu muyum... Şu an Nisan, Defne dün akşam kapıyı yüzüme kapamadı, Çağrı'nın matematik sınavı iyi geçti, Naz dün gece kucağıma gelip uyudu, sabah çayım soğumadan içtim — bunların hepsi küçük ama hepsi gerçek. Öte yandan içimde bir şey var, nasıl tarif edeyim, bir eksiklik değil tam olarak, daha çok... bir yorgunluk mı, bir bitmemişlik mi. Yalnızlık bazen geceleri ağır basıyor, bunu inkâr etmek saçma olur. Ama "mutsuzum" demek de yanlış olur, çünkü değilim. Belki şunu diyebilirim: mutluluğun içinde duruyorum ama tam ortasında değilim, biraz kenarda, biraz izleyerek.

Mutlu musun... kim soruyor bunu böyle doğrudan? Tuhaf soru. Mutlu muyum... şimdi ne diyeyim, evet mi, hayır mı, ortası mı? Mehmet dün geldi fabrikaya, Ayşe'yi getirdi, Sema'yı kucağıma verdim, bir yaşında, gülümsedi yüzüme — o an ne hissettim bilmiyorum ama iyi bir şeydi. Fatma'nın mesajı var dün akşam, ihtisas soruyor, demek ki düşünüyor memleketi... Ama gece yine uyuyamadım tam, Mahmut-amcanın oğlu aklıma geldi, 19 yaşındaydı, Şubat 6 yaklaşıyor, anma konuşmasını nasıl yapacağım bilmiyorum. Mutlu muyum... hem evet hem hayır, ikisi bir arada, insanın içi bu kadar düz gitmez ki.

Mutlu muyum... ne bileyim, bu soruyu kim soruyor ki bana böyle. Nisan ayı, Mart'ta belediye geldi, "yıkım kararı kesinleşti" dediler, hâlâ ne olacağını bilmiyoruz tam olarak. Süleyman dün yine iş bulamadı. Ama öte yandan Ramazan dün akşam "anne ben okulu çok seviyorum" dedi, Zeynep derslere çalışıyor, Fatma'nın karnesi iyiydi... Yani mutlu muyum, mutsuz muyum, ikisi de değil mi — ne diyeyim. Kafam "mutlu" ile "yorgun" arasında bir yerde asılı duruyor, tam orta. Belki mutluluk bu kadar işte, büyük bir şey değil, çocuklar sağlıklı, eşim yanımda, bu da bir şey.

Mutlu muyum... yani ne diyeyim buna. Bugün Sema'yı okuldan alırken "baba öğretmenim bugün beni tahtaya kaldırdı" dedi, gözleri parlıyordu. O an içim... bir şey oldu, nasıl desem, göğsüm doldu. Ama bir yanda kredi kartı 8.500 lira, Nisan düğün sezonu yoğun tamam ama Mayıs'ta ne olur belirsiz, Ahmet'i okula yazdırmak lazım para lazım... Yani "mutlu muyum" sorusu biraz büyük geliyor bana, çok geniş. Şu an mı soruyorsun? Şu an tamam, çocuklar sağlıklı, Sevda iyi, baba-anne yan evde, düğün sezonunda iş var. Ama "hayatından memnun musun, her şey yolunda mı" diye sorsaydın... orası başka bir soru.

Mutlu musun... ne demek bu soru ya. Şimdi ne diyeyim buna. Mariam'ın öğretmeni aradı dün, "çok iyi" dedi — içim açıldı vallahi, o an bir şey hissettim, nasıl desem, gurur gibi bir şey. Ama mutlu mu... sırtım sabahtan beri çekiyor, 9 ay oldu başvurudan haber yok, kira bu ay yine zor, Yusuf gece 02:00'da eve geliyor ben uyuyamıyorum. Mutluluk mu, şikâyet mi, ikisi de aynı anda içimde, nasıl ayırt edeyim. Bir de bu soruyu kim soruyor, neden soruyor — "mutlu musun" diye soran ya bir şey satmak istiyor ya da acıyarak bakıyor, ikisi de istemiyorum.

Mutlu musun... ne biçim soru bu ya. Ne diyeyim şimdi, evet mi? Hayır mı? İkisi de tam doğru değil. Berfin dün akşam ödevini bitirdi, "anne bak yazdım" dedi, o an bir şey oldu içimde — işte o mutluluk. Ama aynı gece Selim'in sigara dumanı geldi üstüme yatakta, kafamda "kira bu ay nasıl" dönüyordu, o da başka bir şey. Yani mutlu muyum... bazı anlar evet, bazı anlar o kadar yorgunum ki mutluluk-mutsuzluk diye bir şey düşünemiyorum bile. Belki "mutlu" büyük bir kelime, benim hayatım için fazla büyük bir kelime.

Mutlu musun sorusu... Basit görünüyor ama içinde oturuyorum biraz. Şu an? Şu an aslında fena değilim. Doruk dün akşam "baba bak ben de seni geçtim" dedi koşarken, ben tekerlekli sandalyede duruyordum tabii, ama o kadar ciddi söyledi ki, Esra güldü, ben de güldüm — o an gerçekten iyiydim. Ama "mutlu musun" diye sorulunca hemen o Mert meselesi geliyor, Esra'nın 2. çocuk sorusu geliyor, kredi kartı geliyor, Mart ayının yaklaşması geliyor her zaman olduğu gibi... Yani mutluyum demek istiyorum ama sanki o kelime çok büyük, çok kesin, sanki her şeyin tamam olduğunu söylemek gibi geliyor — oysa her şey tamam değil, ama çok da kötü değil. İkisi aynı anda var işte. Bunu nasıl bir kelimeye sığdırıyorsun?